Onder de dekens met Ard

De Olympische Winterspelen komen eraan. Ik merkte het pas toen iemand mij vroeg of ik er “al een beetje naartoe leefde”. Dat is zo’n vraag die vroeger vanzelfsprekend was, maar nu voelt als: of ik nog wel eens een Top 40-lijstje opneem op cassette.

Begrijp me goed: ik zal kijken. Zeker. Wedstrijden, finales, een onverwachte medaille waar je pas na afloop achter komt omdat de buurman appt: “Heb je dát gezien?!” Maar thuiszitten alsof het een nationale plicht is? Opblijven tot een uur waarop zelfs de kat zegt: “Doe normaal”? Nee. Dat stadium ben ik voorbij.

Dat was wel even anders. Veel anders. 1972. Sapporo. Japan. Alleen dat woord al: Sapporo. Het klonk als een exotische sneeuwwolk waar schaatsers uit kwamen vallen. De Winterspelen van 3 tot 13 februari, en ik beleefde ze niet vanuit een verwarmde woonkamer met chips en analyses, maar vanuit bed. Onder de dekens. Met één transistorradiootje.

Dat radiootje was geen luxe. Het was een overlevingsinstrument. Klein, krakerig, met een batterij die je eigenlijk elke nacht een beetje hoorde leeglopen. Ik lag daar als een soort verzetsstrijder tegen de slaap, adem ingehouden, want stel je voor dat iemand hoorde dat ik wakker was. En ondertussen luisterde ik naar stemmen die schaatsten beschrijven alsof het hogere wiskunde was: bochten, rondetijden, spanning.

En dan Ard Schenk. Ard. Gewoon Ard. Alsof hij bij ons in de straat woonde en even een rondje ging schaatsen voor de lol. Drie keer goud. Drie keer dat moment waarop je denkt: dit maken we nooit meer mee. Nederland haalde negen medailles, vier van goud, en het voelde alsof het hele land op ijzers stond. Sapporo was de eerste Winterspelen buiten Europa en de VS, maar onder mijn deken was het gewoon Nederland tegen de rest.

Ik zie het nog voor me. Of beter: ik hoor het. Het zachte geruis van de radio, het bonzen van mijn hart, het gevoel dat geschiedenis iets was dat je ’s nachts meemaakte, stiekem, met koude tenen en warme dromen.

Fast forward naar nu. 2026. Milaan en Cortina d’Ampezzo. Italië. De Alpen. Namen als Bormio, Livigno, Predazzo en Tesero rollen van de tong alsof het pastagerechten zijn. De ijssporten in Milaan, de bobsleeën in Cortina, de sluitingsceremonie in de Arena van Verona. Het is allemaal prachtig, groots, professioneel.

En ik? Ik lig waarschijnlijk gewoon in bed. Te slapen.

Dat is geen desinteresse. Het is iets anders. Misschien leeftijd. Misschien ervaring. Misschien omdat de magie van een transistorradio onder de dekens niet te streamen valt. Toen waren de Spelen schaars, bijzonder, bijna verboden. Nu zijn ze altijd ergens, altijd beschikbaar, altijd terug te kijken.

De serieuze ondertoon, daar komt-ie. Het was niet alleen Ard Schenk. Het was niet alleen goud. Het was het gevoel dat je deel uitmaakte van iets groters, zonder hashtags, zonder analyses, zonder slow motion. Gewoon luisteren. Verbeelden. Meedoen in je hoofd.

Misschien is dat wat ik mis. Niet de Spelen, maar het jongetje onder de deken. Die wist: dit moment komt nooit meer terug. En hij had gelijk.

Geef een reactie