Daglicht op de weide

Ik begrijp steeds beter waarom koe-knuffelen een geruststellende bezigheid is. Je staat daar, met je hoofd tegen zo’n warme, dampende ribbenkast, en denkt: hier gebeurt tenminste iets zinnigs. Geen persconferenties. Geen tweets om drie uur ’s nachts. Geen rode knop onder een glazen stolp. Alleen rust, herkauwde wijsheid en een zacht boe dat niets belooft wat het niet kan waarmaken.

En toen was daar koe Veronika.

Niet Veronika die loom in de wei staat te mijmeren over het bestaan, nee. Veronika uit Nötsch. Oostenrijk. Biologische boerderij. Internationaal doorbraakdier. Veronika die gereedschap gebruikt. Bewust. Doelgericht. Met beleid.

Veronika pakt een stok. Of een hark. Of een bezem. Met haar tong. Alleen dat al is indrukwekkender dan menig staatsbezoek. Ze bekijkt het object, draait het, kiest de juiste kant en denkt — ik parafraseer — aha, vandaag is mijn buik aan de beurt. Voor de zachte delen gebruikt ze de achterkant van de steel. Voor de rug en flanken de borstel. Multifunctioneel. Doordacht. Geen overkill.

Wetenschappers waren verbijsterd. Dat gebeurt ze niet vaak, maar nu dus wel. Hoogleraren die normaal gesproken alleen versteld staan van subsidiebedragen en publicatielijsten, stonden ineens in een stal te fluisteren: “Ze doet het… bewust.”

Bewust. Dat woord bleef hangen.

In duizenden jaren samenleven met runderen was dit niet eerder vastgesteld. Dat zegt iets over koeien. Maar misschien nog wel meer over ons. Want we leven ook al een tijdje samen met mannen die zich wereldleider noemen, en bij sommigen is zelfs na jaren intensief observeren nog steeds niet vastgesteld of ze bewust handelen.

Veronika gebruikt een hulpmiddel om een probleem op te lossen dat zij zelf herkent. Jeuk. Ze analyseert. Ze kiest het juiste instrument. Ze past haar techniek aan. En klaar.

Vergelijk dat eens met een wereldleider die bij jeuk meteen een oorlog begint.

Wat Veronika vooral níet doet:

  • Ze ontkent de jeuk.
  • Ze wijst een andere koe aan als schuldige.
  • Ze roept dat de jeuk fake news is.
  • Ze bouwt geen muur om haar buik.


Nee. Ze pakt een bezem.

De boer is trots. Terecht. De internationale pers staat op de stoep. The New York Times, The Guardian, Le Figaro. Ze bellen allemaal. Niet omdat Veronika macht heeft, maar omdat ze inzicht toont. En dat is tegenwoordig zeldzamer dan uranium.

De boer hoopt dat mensen nu eindelijk eens zien waartoe dieren in staat zijn. Dat boerderijdieren niet dom zijn. Ik hoop stiekem iets anders: dat mensen zich ook eens afvragen waartoe sommige mensen níet in staat zijn.

Misschien moeten we het leiderschap heroverwegen. Niet meteen, hoor. Geen paniek. Maar stel je eens voor: een wereldtop waar eerst gekeken wordt wie met een bezem kan omgaan. Wie snapt dat zachte plekken een andere aanpak vragen dan harde. Wie weet dat krabben soms beter is dan slaan.

Ik zie het al voor me. Een grote tafel. Een paar wereldleiders. En Veronika. Rustig herkauwend. Ze luistert. Zegt niets. En op het moment dat iemand begint te schuimbekken, schuift ze zwijgend een stok naar voren. Niet om te dreigen. Maar om te laten zien: het kan ook anders.

Misschien is dat de echte reden dat koe-knuffelen zo geruststellend is. Niet omdat koeien zo zacht zijn. Maar omdat ze ons — zonder een woord te zeggen — laten zien hoe intelligent gedrag eruit kan zien. En dat is, eerlijk is eerlijk, best een opluchting.

Geef een reactie