Majesteit in de modder

Sommige mensen staan op met ochtendhumeur. Mathieu van der Poel staat op met een wereldtitel. Acht inmiddels. Dat is geen sportnieuws meer, dat is astronomie. Een vaste ster aan het firmament van de modder, waar anderen doorheen ploegen alsof ze hun autosleutels zijn kwijtgeraakt.

In Hulst reed Mathieu zijn rondjes zoals anderen hun hond uitlaten: alleen, ontspannen en met het vaste voornemen straks weer thuis te zijn voor de koffie. De rest van het peloton deed dapper mee aan wat officieel een wereldkampioenschap heet, maar feitelijk meer leek op een gezamenlijke hommage. Niemand kwam voor plek twee, behalve zij die nog hoop koesterden op een meteorietinslag of een loslopende Zeeuwse koe op het parcours.

En toch is dat het wonderlijke: we blijven kijken. Met tienduizenden stonden ze daar, 40.000 paar ogen langs de kant, starend naar iemand die al na twee rondes zei: “Dank u, dit was het.” Alsof je naar een goochelaar kijkt die vóór het applaus alvast je horloge teruggeeft.

Mathieu van der Poel, 31 jaar oud, achtvoudig wereldkampioen veldrijden. Meer dan Roger De Vlaeminck. Meer wereldbekers dan Sven Nys. En toch sprak hij na afloop niet over zijn benen, niet over zijn longen, niet over zijn genialiteit. Nee. Zijn grootste zorg was zijn materiaal. Banden. Fietsen. Boutjes. De angst niet te verliezen van een mens, maar van een steentje. Dat is geen arrogantie, dat is nederigheid op topsnelheid.

De majesteit van de modder kreeg felicitaties van koning Willem-Alexander, die vermoedelijk even dacht: fijn, iemand die zijn werk beter doet dan ik het mijne. Grootvader Poulidor noemde hem ooit “mon petit phénomène”. Het petit is er inmiddels wel af, het phénomène allerminst.

Dertien wedstrijden, dertien zeges. Twee lekke banden? Geen probleem. Regen? Graag. Modder? Liefst tot achter de oren. Mathieu wint niet ondanks de omstandigheden, hij is de omstandigheid. De rest past zich aan.

En toch, daar komt de serieuze ondertoon, niemand blijft voor altijd koning. Zelfs niet als je dat graag zelf regisseert. Van der Poel hint al op winters zonder cross, op Spaanse zon en strategisch afwezig zijn. Niet omdat hij niet meer kan winnen, maar juist omdat hij dat nog wel kan. Stoppen op het hoogtepunt: dat is ook een vorm van sport.

Ondertussen staat daar Tibor Del Grosso. 22. Lang. Explosief. Technisch. Pijnlijke rug inbegrepen. Hij kijkt naar Mathieu zoals je naar een oudere broer kijkt die altijd nét iets harder kan fietsen, zelfs met tegenwind en boodschappen achterop. “Hij rijdt harder door de bochten en harder over de rechte stukken,” zei Del Grosso. Dat is een observatie, geen klacht. Soms is iemand gewoon beter. Punt.

Samen met Thibau Nys vocht hij om zilver en brons, in het niemandsland achter de koning. De regen viel, de banden spraken, en Del Grosso greep zijn moment. Tweede. Troonopvolger? Misschien. Ooit.

En dat is misschien wel de boodschap van deze cross: grootsheid is tijdelijk, bewondering mag permanent zijn. We hebben helden nodig die ons laten zien hoe mooi iets kan zijn. En opvolgers die ons eraan herinneren dat zelfs een majesteit ooit afstapt.

Tot die tijd kijken we. In de modder. Met plezier. En een beetje ontzag.

Geef een reactie