Nog even ademhalen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Het is weer zover. Nederland heeft een nieuw akkoord. Een nieuw programma. Een nieuw begin. Of zoals mijn buurman het noemde terwijl hij zijn container aan de straat zette: “Ze hebben weer een stapel papier gevonden.”

En daar sta je dan. Als land. Met frisse beloften, fonkelende woorden en een bijna voelbare geur van optimisme. Het ruikt een beetje naar nieuw plastic mapje, een beetje naar net gezette koffie en heel veel naar: nu gaan we écht aan de slag.

Aan de slag.

Het is zo’n uitdrukking die altijd klinkt alsof er meteen iemand zijn mouwen opstroopt. Alsof ergens, diep in Den Haag, een collectieve beweging plaatsvindt: jassen uit, stropdassen los, handen op tafel. Zo. En nu.

Want het programma ligt er. Dat is er. Dat programma is stevig, hoopvol en vooral: veelbelovend. Als alles wat erin staat ook echt gebeurt, dan wordt Nederland warmer, eerlijker, menselijker en waarschijnlijk ook iets schoner achter de koelkast. Dan gaan we anders werken, liever kijken, beter luisteren en voortaan pas praten nadat we hebben nagedacht.

Althans. Dat staat er een beetje tussen de regels.

Nu nog het kabinet. De mannen en vrouwen die het mogen doen. Die niet alleen over de verandering praten, maar ’s ochtends opstaan met de verandering in hun agenda. Mensen die ontdekken dat “aan de slag” soms betekent: eindeloos vergaderen over wanneer je precies begint.

Want daar zit altijd een klein misverstand. Aan de slag klinkt daadkrachtig, maar het is ook een subtiel woord. Je kunt namelijk heel lang aan iets zijn, zonder dat het iets daadwerkelijk opschiet. Zoals ik aan de slag ben met de schuur. Al drie jaar. Met groot enthousiasme. In theorie.

En toch. Toch wil ik mild zijn. Want ergens geloof ik het. Dat er mensen zijn die echt willen. Die het programma niet zien als eindpunt, maar als startschot. Die begrijpen dat beloven makkelijk is, maar doen ingewikkeld. Dat verandering niet ontstaat in zinnen, maar in daden die soms een beetje pijn doen.

Aan de slag gaan betekent ook: afscheid nemen van zekerheden. Van vertrouwde reflexen. Van het zinnetje “zo doen we dat hier nu eenmaal.” Dat is misschien wel de moeilijkste klus van allemaal.

Dus laten we even ademhalen. Laten we het programma nog eens lezen zonder cynisch potlood in de hand. En laten we die nieuwe ploeg een moment gunnen. Niet eindeloos, maar wel echt.

Want als alles anders, positiever en liever wordt, dan is dat niet omdat het zo mooi is opgeschreven. Maar omdat ergens iemand op een maandagochtend dacht: genoeg gepraat, ik begin gewoon.

En dat is misschien wel de echte betekenis van aan de slag.

Niet groots. Niet heroïsch. Maar gewoon. Beginnen.

Geef een reactie