
Pieters’ Daglicht over DenkDingen
Maandagavond stond ik buiten. Niet omdat ik per se naar buiten wilde, maar omdat iedereen naar buiten ging. Dat is zo’n moment waarop je denkt: als ik nu binnen blijf, mis ik iets historisch. En dat klopt meestal ook, maar dan is het historische meestal een pakketbezorger die mij net gemist heeft.
Dit keer ging het om het noorderlicht. Het noorderlicht! Aurora borealis! Een kosmisch spektakel, gratis en voor niets, boven Nederland. Tenminste… dat werd gezegd.
Het noorderlicht is zo’n fenomeen dat meteen een collectieve opwinding veroorzaakt. Appgroepen lopen vol met korrelige foto’s van iets dat óf groen is, óf paars, óf gewoon een verkeerd ingestelde nachtlamp. Iedereen roept: “Zie je dat?!” en niemand durft te zeggen: “Nee, eigenlijk niet.” Want je wilt niet degene zijn die het universum niet begrijpt.
Volgens Weeronline – en als Weeronline het zegt, dan is het zo – ontstaat het noorderlicht doordat de zon een soort driftbui krijgt. Uitbarstingen, elektrisch geladen deeltjes, wolken energie die met duizelingwekkende snelheid richting aarde razen. Botsingen. Atmosfeer. Energie. Licht. Kortom: de zon gooit zijn rommel onze kant op en wij zeggen: wat mooi!
Dat vind ik fascinerend.
Ergens op de zon ontploft iets, en hier op aarde trekken wij onze jassen aan, zetten we thermoskannen klaar en fluisteren ontroerd: “Kijk dan… wat een natuurwonder.” Moeten we daar eigenlijk wel blij mee zijn?
Begrijp me niet verkeerd: het noorderlicht is prachtig. Het is alsof de hemel even zijn discoverlichting aandoet. Alsof Moeder Natuur zegt: jongens, ik kan ook een lichtshow. En eerlijk is eerlijk: dat kan ze.
Maar er zit ook iets ongemakkelijks aan. Dat dit licht ontstaat door geweld. Door zonnevlammen. Door kosmische energie die normaal gesproken liever niet zo dichtbij komt.
Het noorderlicht is een beetje als een ruzie waarachter mooie kunst ontstaat. Je staat te kijken en denkt: wat elegant, terwijl het eigenlijk het resultaat is van een stevige knal. En toch zijn we massaal enthousiast.
Misschien omdat het ons even uit onze dagelijkse sleur trekt. Even geen nieuws, geen dossiers, geen deadlines. Even naar boven kijken. Naar iets dat groter is dan wijzelf. Dat geen mening heeft over ons beleid, onze keuzes of onze appgroepen. Het noorderlicht vraagt niets. Het straalt alleen.
Maar misschien is dat ook de serieuze ondertoon. Dat wij pas omhoogkijken als de zon zich misdraagt. Dat het universum eerst moet uitbarsten voordat wij even stil worden.
En morgen? Morgen kijken we weer naar beneden. Naar schermen. Naar schema’s. Naar elkaar. Tot de zon weer roept: hé, let eens op. En wij naar buiten rennen. Met koude handen. En warme verhalen. En ergens denken: Wat mooi dat iets zo ontregelends, zo mooi kan zijn.
