Zwerfsteentjes – klein geluk met groot bereik

Er was een tijd – u herinnert zich dat vast nog, ergens tussen het hamsteren van toiletpapier en het collectief leren bakken van zuurdesembrood – dat Nederland werd overspoeld door zwerfsteentjes. Niet te verwarren met dolende geologen of losgeslagen meteorieten, maar: kleine, beschilderde keitjes. Met hartjes. Met regenbogen. Met teksten als “Jij mag er zijn” en “Hou vol, vreemde”.

Het was coronatijd. We mochten elkaar niet aanraken, niet knuffelen, niet eens per ongeluk aanstoten bij het schap met de biologische hummus. Dus deden we het met stenen. Kleine, ronde bemiddelaars van menselijkheid.

Ik zie ze nog liggen: op bankjes, bij bushokjes, op een muurtje langs het fietspad. Alsof iemand zachtjes had gefluisterd: “Ik was hier. Ik dacht even aan jou.” En dat was genoeg.

Tegenwoordig zie je ze nauwelijks meer. De zwerfsteentjes zijn verdwenen, zoals ook het dagelijks klappen voor de zorg, het sourdoughstarter-evangelie en het collectieve “dit brengt ons dichter bij elkaar”. We zijn weer druk. We hebben agenda’s. We hebben meningen. We hebben haast.

En toch. Als je goed kijkt, ligt er soms nog eentje. Een overblijver. Een achterblijver. Een steentje dat weigert op te geven.

Zwerfsteentjes zijn eigenlijk een wonderlijk fenomeen. Het zijn geen cadeaus – er zit geen bonnetje bij. Geen ruilwaarde. Geen track & trace. Je vindt ze zonder dat je ernaar zocht. Dat is essentieel. Wie gericht op zoek gaat naar geluk, struikelt er meestal overheen.

Ze zijn beschilderd door mensen die dachten: ik ken je niet, maar ik wens je iets goeds. Dat is geen groot gebaar. Dat is een moedig gebaar.

Want vergis u niet: een zwerfsteentje schilderen is een daad van hoop. Je moet geloven dat iemand het zal vinden. Dat iemand even zal glimlachen. Dat iemand het niet meteen zal gebruiken om een raam in te gooien of het woord “kut” erbij te schrijven met een balpen.

Er zijn regels, ja. Onuitgesproken, maar streng bewaakt door de zachte moraal van de gemeenschap:

  • Je mag het steentje houden.
  • Je mag het verder laten zwerven.
  • Je mag het delen op sociale media, liefst met een groepsnaam en een overdaad aan hashtags. Wat je vooral niet mag: cynisch zijn.

En dat is misschien wel de grootste kracht van het zwerfsteentje: het verdraagt geen cynisme. Het ligt daar, vrolijk en schaamteloos lief, en zegt: doe even normaal, mens.

Er zijn ook andere zwerfsteentjes, natuurlijk. Gewone keien. Kiezels. Soms – heel soms – een meteoriet, met een donker smeltlaagje, afkomstig uit de kosmos, ouder dan uw hypotheek. Maar zelfs die vertellen hetzelfde verhaal: alles is onderweg. Niets ligt vast. Zelfs stenen niet.

Daarom dit voorstel.

In de week van Valentijnsdag – dat commerciële liefdescircus met rozen die na drie dagen dood zijn en chocolaatjes die vooral schuldgevoel opleveren – laten we het zwerfsteentje herleven.

Niet als romantisch cadeautje voor die ene, maar als liefdesverklaring aan de onbekende.

Aan de wandelaar. De twijfelaar. De moeder met volle tassen. De man die net zijn sleutels heeft laten vallen en doet alsof dat erbij hoort.

Schilder een steentje. Schrijf iets aardigs. Iets kleins. Iets wat u zelf misschien ook wel eens had willen lezen. Leg het neer. Laat het gaan. Verwacht niets terug.

Wie weet wat het teweegbrengt. Misschien niets. Misschien een glimlach. Misschien een gesprek. Misschien een vriendschap. Misschien een liefde. Misschien gewoon een iets lichtere dag.

En als iemand het oppakt en denkt: Hé. Ik ben niet alleen. Dan heeft dat steentje zijn werk gedaan. Klein geluk. Groot bereik.

Soms hoef je de wereld niet te veranderen. Soms hoef je alleen maar een steen te laten zwerven.

Geef een reactie