Capelle ganzenstad

Capelle aan den IJssel mag dan geen Hanzestad zijn, maar onderschat haar niet. Dit is een ganzenstad. Een échte. Waar andere steden pronken met torens, wallen of een vage middeleeuwse markt die vooral bestaat uit poffertjes en dure kaas, pronkt Capelle met… ganzen. Veel ganzen. Overal ganzen. Ganzen met bravoure. Ganzen met een mening. Ganzen die je aankijken alsof jij hier eigenlijk te gast bent.

Waar je ook gaat in Capelle, op een rotonde, langs de IJssel, bij het winkelcentrum of gewoon midden op straat: Niels Holgersson heeft er altijd wel eentje klaarstaan voor een magische vlucht. Of liever gezegd: voor een hinderlijke landing. Want deze ganzen vliegen niet weg als je eraan komt. Nee. Ze blijven staan. Ze zetten hun borst vooruit. Ze sissen lichtjes. En jij weet: dit wordt óf een omweg, óf een levensles.

Die ganzen doen mij altijd denken aan Gé Derksen.

Dat is misschien geen logische associatie, maar bij Pieters Daglicht is logica zelden leidend. Gé Derksen, mijn voormalige partijgenoot bij D66 – toen het nog D66/Capelse Democraten heette, met schuine strepen en grote idealen – had namelijk iets met ganzen. Elk jaar nam hij er een stel mee naar een eigen stukje land ergens in de Achterhoek. Geen idee hoe dat logistiek ging. Of hij ze telde. Of ze vrijwillig meegingen. Maar in mijn hoofd zie ik Gé nog altijd rijden: een man, een auto, een achterbak vol overtuiging en ergens achterin een gans die denkt: dit is niet wat ik had afgesproken.

Op 4 november 2010 vierde Gé zijn tachtigste verjaardag. Tachtig! Dat is een leeftijd waarop ganzen respectvol afstand houden. Hij kreeg gelukwensen van burgemeester Frank Koen en samen haalden ze herinneringen op aan de Capelse politiek van vroeger. Dat moet een gesprek zijn geweest vol zinnen als: “Weet je nog…?” en “Dat zouden ze nú nooit meer doen.” En waarschijnlijk ook: “Dat hebben we toch maar mooi geflikt.”

Gé stond in de jaren zestig aan de bakermat van de lokale D66-afdeling in Capelle. Dat was een tijd waarin politiek nog werd bedreven met sigarenrook, lange vergaderingen en het vaste geloof dat de wereld maakbaar was, mits je er maar genoeg over sprak. En Gé sprak. Veel. En lang. En met overtuiging. In totaal zat hij meer dan 32 jaar in de gemeenteraad. Tweeëndertig jaar! Dat is geen zitvlees meer, dat is zitmeubilair. Hij was ook enige tijd wethouder, wat in Capelle neerkomt op: altijd beschikbaar, altijd aanspreekbaar en altijd licht geïrriteerd over hoe het nu weer loopt.

Hij was ooit de ‘vader’ van Capelle. Zeg maar de mannelijke variant van Ans Hartnagel, die later de moeder van Capelle zou worden. Samen vormden ze in zekere zin het ouderlijk gezag van een stad in de groei. Streng waar nodig, mild waar mogelijk, en altijd met het idee dat Capelle iets kon zijn. Iets groters. Iets beters. Iets met groen, ruimte en een eigen smoel.

En daar komen we weer bij de ganzen.

Want ganzen zijn geen toeval. Ganzen zijn een statement. Ze nemen ruimte in. Ze laten zich niet wegsturen. Ze kakken waar ze willen en blijven toch geliefd. Dat is Capelse politiek in een notendop. En misschien ook wel Gé Derksen in het klein. Of in het groot. Een man die bleef. Die zijn plek innam. Die soms wat luidruchtig was, soms in de weg liep, maar altijd onderdeel bleef van het landschap.

Capelle ganzenstad is dus geen grap. Het is een metafoor. Voor een stad die eigenwijs is. Voor mensen die blijven geloven. En voor oude politici die, net als ganzen, nooit écht verdwijnen. Ze trekken misschien even naar de Achterhoek, maar vroeg of laat duiken ze weer op. Met een sissende herinnering. En een serieuze boodschap, verstopt onder een laag humor en dons.

Geef een reactie