Daglicht op het perron (met snorharen)

Er zijn dagen dat het nieuws zich aandient als een dossier. Tabellen. Grafieken. Meningen met hoofdletters. En dan is er ineens… een kat. In Purmerend. Met een standbeeld. En alles in mij zegt: ja. Dit is belangrijk nieuws.

Brammetje de Stationskat. Zeven jaar lang perronvast. Niet te verwarren met perronterrorist of spoorwegstaker, maar gewoon: aanwezig. Hij hing daar. Letterlijk niets te doen. En precies dát deed hij goed. Terwijl reizigers zich haastten, mopperden, hun koffie morsten en hun leven overdachten tussen Zaandam en Onbestemd, lag Brammetje daar. Zon op zijn snoet. Ogen half dicht. Alsof hij zei: je hoeft nergens heen hoor, het is al goed zo.

Dat is een talent. Daar krijgen mensen coaching voor.

Brammetje had geen OV-chipkaart, geen haast en geen LinkedIn-profiel. Wel bijna zevenduizend Facebook-volgers. Dat zegt iets over onze tijd. En over Brammetje. Want wie zeven jaar lang niets doet en tóch geliefd wordt, raakt aan iets wezenlijks. Iets wat wij zijn kwijtgeraakt tussen de meldingen, deadlines en zelfbedachte urgenties.

Toen Brammetje in april 2023 werd aangereden, was hij ineens niet alleen dood, maar ook betekenisvol. Dat gebeurt vaker. We zien pas wat er was, als het er niet meer is. Twee fans – onafhankelijk van elkaar, let wel – dachten: dit kan niet zomaar verdwijnen. En zo ontstond crowdfunding. 7.100 euro. Voor een kat. Zonder businesscase. Zonder KPI’s. Zonder stuurgroep.

Ik vermoed dat ergens in Nederland een projectmanager zachtjes heeft gehuild.

De wethouder sprak over “verbondenheid”. Dat woord dat meestal opduikt bij buurtbarbecues waar niemand komt opdagen. Maar hier klopte het. Want Brammetje was geen symbool omdat iemand dat besloot. Hij wás het al. Hij verbond mensen zonder programma. Zonder visiepaper. Door er gewoon te zijn. Op dezelfde plek. Elke dag. Dat is radicaler dan het klinkt.

En nu staat hij daar. In brons. Of iets wat daar sterk op lijkt. Eeuwig liggend. Eeuwig niet-haastend. Eeuwig ongevoelig voor vertragingen. Een standbeeld dat niets oproept behalve: even ademhalen.

Ik zag het voor me en dacht: ik moet daarheen.

Pieter heeft zijn step inmiddels uit de schuur gehaald. Dat ging niet zonder slag of stoot, want de banden waren zacht en de morele steun nog zachter. “Op de step, op de step naar Purmerend,” riep ik, tegen niemand in het bijzonder. De buren keken zoals buren kijken wanneer ze besluiten zich nergens mee te bemoeien.

“Weet u misschien de weg. De weg nar Purmerend?” vroeg ik onderweg. Mensen knikten. Sommigen wezen. Anderen zeiden: “Die kat?” Ja. Die kat.

Misschien moeten we vaker standbeelden oprichten voor wie niets wilde worden, maar wel iets was. Voor de katten, de bankjes, de vaste gezichten. Voor alles wat ons even uit de vaart haalt. Want als een kat op een perron ons kan leren wat rust is, verbondenheid, en samen iets moois maken – dan is dat geen klein nieuws.

Dan is dat groot. In stilte. Met snorharen.

Geef een reactie