
Pieters’ Daglicht over DenkDingen
Pieter zocht zijn feestneus. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want een feestneus is geen object. Het is een toestand. Een mentale ontsporing met glitters. En toch wist Pieter zeker: volgens Toon Hermans moest hij in de keukenlade liggen. Tussen de beschuiten en het vergeten potje kappertjes. Wijlen Adèle Bloemendaal daarentegen beweerde stellig dat het een lijster was die daar lag. Waar de neus lag, zei ze er niet bij. Dat deed Adèle nooit. Die liet je liever licht verward achter.
Ondertussen sloten twee pinten het bloemetjesgordijn. Dat ging vanzelf. Pint één knikte naar pint twee en samen besloten ze dat discretie gevraagd werd. Hydra had zich intussen verstopt in het gras, dat twee kontjes hoog stond. Hoe, dat weet niemand. Hydra had altijd al een talent voor onwaarschijnlijke posities.
Pieter aanschouwde het geheel en riep luidkeels dat zijn naam haas was. Niet omdat hij bang was, maar omdat het carnaval was en niemand ooit naar de logica heeft gevraagd.
Carnaval is namelijk dat moment waarop de wereld even besluit dat regels meer suggesties zijn. Dat je iemand Prins kunt noemen die normaal moeite heeft met zijn eigen huissleutel. Dat je de sleutel van de stad overdraagt aan iemand met een cape, een plastic scepter en een lever die al vóór lunchtijd protest aantekent.
Op zijn zoektocht naar een goede carnavalsoutfit passeerden talloze carnavalskrakers. Liedjes die zich vastzetten in je hoofd als kauwgom onder een kerkvloer. Teksten over liefde, verlies en vooral over bier. Veel bier. Bier met een boodschap. Meestal: nog één dan.
Carnaval is uitbundig. Volks. Luid. Het is Bourgondisch in Brabant, waar men niet zozeer loopt maar hossend voortbeweegt, gevoed door worstenbrood en levenslust. Het is Rijnlands in Limburg, waar Vastelaovend geen feest is maar een identiteit, uitgesproken in dialect en gedragen met overtuiging.
Het begon ooit als “carne vale” – vaarwel vlees. Tegenwoordig lijkt het meer op “vaarwel morgen”. Maar onder al die maskers, pruiken en glitterbrillen zit iets ouds. Iets noodzakelijks. Het belachelijk maken van de gevestigde orde. Even doen alsof de keizer geen kleren draagt, maar een tijgerprint legging.
Carnaval is de samenleving die zichzelf in de lachspiegel bekijkt. En hard lacht. Soms te hard. Soms te lang. Maar altijd met een kern van waarheid.
En als Pieter zijn feestneus uiteindelijk vindt – ergens tussen de keukenkast, een lijster die daar lag en twee pinten achter het gordijn – dan weet hij: dit is geen ontsnapping. Dit is onderhoud.
Want wie nooit even gek mag zijn, gaat het op andere momenten doen. Zonder muziek. Zonder saamhorigheid. Zonder prins die het opvangt.
En dus: zet die neus op. Laat de wereld even los. Maar vergeet niet waar je hem straks weer teruglegt. Bij voorkeur niet in het gras. Dat staat immers twee kontjes hoog.
