
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Natuurlijk draag ik mijn steentje bij aan het schoonhouden van mijn woning. Dat klinkt stoerder dan het is. In werkelijkheid betekent het dat ik met enige regelmaat een stofzuiger uit de kast trek die zich gedraagt als een opstandig huisdier: hij wil niet mee, blijft overal achter haken en maakt een geluid alsof hij persoonlijk bezwaar heeft tegen mijn plannen.
Maar zodra ik de stekker in het stopcontact steek, gebeurt er iets wonderlijks. In mijn hoofd klinkt Queen. “I wanna break free!”
En daar sta ik dan. Met de stofzuigerstang als microfoonstatief. Ik moet mij zichtbaar bedwingen om niet, à la Freddie Mercury, op tafel te springen, mijn snor denkbeeldig in model te brengen en met wapperend T-shirt een stadion vol denkbeeldig publiek toe te zingen. De bank wordt een podium, het vloerkleed een Britse rockopera en het kruim onder de eettafel een vijand die koste wat kost moet worden verslagen.
Het huishouden is gevaarlijk terrein.
Neem stoffen. Dat lijkt een onschuldige bezigheid. Totdat ik zachtjes begin te neuriën: “Dust in the wind…” Niet van Kansas overigens, maar in mijn hoofd hardnekkig toegeschreven aan Boston, want mijn geheugen neemt het niet zo nauw met feiten. Terwijl ik met een doekje langs de boekenplank ga, overvalt mij een existentieel besef. Stof is vergankelijkheid. Stof was je, tot stof zul je wederkeren, en voorlopig lig je vooral op de rand van de televisie en onder het fotolijstje van de kinderen.
Ik veeg het weg, maar filosofisch verlies ik terrein.
Dan het dweilen. Dat is geen klus, dat is een ode. Zodra de emmer wordt gevuld en de dweil zijn intrede doet, galmt Wim Sonneveld door mijn hoofd. Het Loflied op Dora. Ik zing het niet hardop – de buren hebben ook rechten – maar innerlijk geef ik alles. Met elke zwabberbeweging bezing ik de kleine, trouwe arbeid. De toewijding. De stille helden van het huishouden. En ja, ook mezelf, want iemand moet het doen.
Zo heeft elk kwartiertje zijn melodietje. Tuinieren? Iets licht Italiaans, met een dramatische handzwaai richting de hortensia. De stoep vegen? Onmiskenbaar een mars, want dit is openbare orde. De vuilnisbak aan de straat zetten? Een afscheidssong, want je weet nooit of hij terugkomt.
Het gevaar schuilt erin dat je het huishouden te serieus neemt. Of juist te licht. Want terwijl ik zing, dweil en zuig, dringt zich een ongemakkelijke waarheid op: we zijn voortdurend bezig met het opruimen van wat zich onvermijdelijk opnieuw aandient. Stof komt terug. Zand ook. Bladeren, kruimels, rommel en ruis. In huis, in het hoofd, in het leven.
Misschien is dat wel de boodschap. Je kunt je ertegen verzetten, zuchtend en mokkend. Of je zet Queen op in je hoofd, pakt de stofzuiger vast en doet alsof je even losbreekt. Niet van het werk. Maar van de zwaarte.
En als je dan tóch op tafel springt – doe het bij voorkeur als niemand kijkt. Dat scheelt een hoop uitleg.
