
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn avonden waarop je denkt: Ik ga lezen. Of: Ik ga een mens worden die iets cultureels doet. En dan zit je ineens – zonder jas, zonder schaamte – met een bak nootjes op schoot te kijken naar een zingende wasbeer die klinkt als Gerard Joling maar net zo goed je buurvrouw uit Heiloo kan zijn.
Welkom bij The Masked Singer. Een programma dat ooit in Zuid-Korea bedacht werd en waarvan wij in Nederland dachten: Dat kunnen wij ook. Maar dan luider.
Het format is simpel. Neem een bekend iemand. Stop die in een kostuum waarbij je je afvraagt of de ontwerper ooit is gewezen op het bestaan van wervelkolommen. Laat die persoon zingen. En zet er vervolgens een panel bij dat met het zelfvertrouwen van een waarzegger op de kermis verklaart dat het “zeker weten” de broer van de ex-manager van Marco Borsato is.
En dan is daar de presentator. Ruben Nicolai. Een man die zóveel van zichzelf houdt dat hij zijn spiegel waarschijnlijk tutoyeert. Hij praat. Hij lacht om zijn eigen grappen. Hij praat nóg meer. En precies op het moment dat je denkt nu komt de ontmaskering roept hij: “MAAR EERST… RECLAME!”
Reclame. Voor auto’s die je niet kunt betalen, verzekeringen waar je al lid van bent en tandpasta die belooft dat je tanden witter worden dan je morele kompas. En toch – en dit is het wonderlijke – blijf je kijken.
Want daar staat ineens een pinguïn die klinkt als een operazanger. Of een cupcake die verdacht veel soul heeft. En je merkt dat je mee gaat doen. Dat je meedenkt. Meeschreeuwt. Meeveroordeelt.
“Dat is Carlo!” “Nee joh, dat is Monique van de marketing!” “Dit kan onmogelijk Buddy Vedder zijn, die ademt anders!”
Het is volksvermaak in zijn puurste vorm. Een soort carnaval maar dan met microfoons en glitterlijm.
En onder al die lagen – latex, veren, piepschuim en ego – zit iets verrassend menselijks. Mensen die zich verstoppen om even iets anders te mogen zijn. Die durven zingen juist omdat niemand ziet wie ze zijn.
Misschien is dát wel de boodschap. Dat we soms een masker nodig hebben om onszelf te laten horen. Dat we, verstopt als ananas of monster, meer durven dan in een net pak met onze naam eronder.
Dus ja. Je moet door de presentator heen kijken. Door de reclameblokken. Door het panel dat alles zeker weet en toch altijd ongelijk heeft. Maar als je dat lukt, dan heb je – tussen de glitter en de gillende panelleden – gewoon een mooi programma.
En zeg nou zelf: waar anders zie je een zingende stronk broccoli die je even laat vergeten hoe serieus de wereld is geworden?
Soms moet je het masker afzetten. Soms moet je het juist opdoen. En soms is het al genoeg
dat iemand – wie dan ook – een liedje zingt en jij even niet hoeft te weten wie.
Dat is ook televisie. Dat is ook leven.
