Het meldpunt, de hond en de beet die niemand registreert

Het begon, zoals zoveel dingen beginnen in dit land, met een persbericht. Een keurig persbericht. Netjes. Verantwoord. Zorgvuldig geformuleerd. Het ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur — alleen die naam al bijt zich vast in je alinea — lanceert een landelijk meldpunt tegen hondenbeten.

Hondenbeten zijn heftig, lezen we. En dat is waar. Wie ooit door een hond is gebeten weet: dat is geen tikje, geen vergissing, geen “oeps, sorry”. Dat is pijn, angst, bloed, hechtingen en jarenlang een schrikreactie bij elk enthousiast kwispelend wezen met tanden.

Dus ja. Een meldpunt is geen slecht idee. Integendeel. Registratie, inzicht, beleid – Pieter knikt begrijpend. Hij is vóór data, vóór leren, vóór voorkomen dat kleine kinderen met een teddybeercomplex eindigen omdat Bello “nog nooit iets had gedaan”.

Maar toch. Toch wringt er iets.

Want terwijl Pieter dit leest, ziet hij het voor zich. Een vrouw achter haar laptop. Ze is net gebeten. Niet door een hond, maar door het leven. Door oorlog. Door bommen. Door mannen met uniformen en macht en geen geweten. Gaza. Iran. Oekraïne. Noem een plek en het bijt je terug.

Voor hondenbeten is er nu een meldpunt. Voor mensenbeten door dictators, milities, regimes en ideologieën is er…een hashtag. En een minuut stilte. En daarna weer door.

Pieter stelt zich het formulier voor.

Soort incident:

☐ Hondenbeet

☐ Agressief gedrag hond

☐ Dictator heeft stad platgebombardeerd

Letsel:

☐ Oppervlakkig

☐ Ernstig

☐ Structureel en erfelijk trauma

Is de dader bekend?

☐ Ja

☐ Nee

☐ Ja, maar hij zit in een paleis en lacht ons uit

Het bestaat niet. Dat formulier. Dat meldpunt. Die plek waar je kunt zeggen: wij worden hier kapotgebeten en niemand grijpt in.

En dat is geen pleidooi tégen het hondenmeldpunt. Laat dat helder zijn. Pieter gunt elke postbode, peuter en jogger een wereld zonder scherpe tanden in hun kuiten. Maar het contrast is… pijnlijk.

Wij zijn een land dat alles registreert. Van mestoverschotten tot stoeptegels. Van stikstofdeeltjes tot hondenkaken. Maar grootschalig menselijk bijtgedrag – dát noemen we “complex”, “gevoelig” of “geopolitiek”.

Dan halen we onze schouders op. Dan zeggen we: het is ingewikkeld. Dan kijken we naar het journaal zoals naar een natuurdocumentaire: Wat erg. Kijk nou. Och. En daarna vullen we een meldformulier in omdat een labradoodle ons schuin aankeek.

Misschien is dát wat wringt. Niet het meldpunt. Maar de schaal waarop wij bereid zijn verantwoordelijkheid te organiseren. Voor honden hebben we beleid. Voor mensen hebben we medeleven. En medeleven is prachtig – maar het bijt nergens in vast.

Pieter klapt zijn laptop dicht. Hij hoort buiten een hond blaffen. Verderop klinkt ergens een sirene. De één wordt geregistreerd. De ander niet.

Soms denk je: Misschien hebben we geen meldpunt tegen hondenbeten nodig. Maar een meldpunt tegen wegkijken.

En dat zou pas echt pijn doen.

Geef een reactie