
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Enkele dagen terug zag Pieter hem. Ronde kop, een nog rondere buik. Wanneer hij de dokter zou bezoeken, zou deze waarschijnlijk spreken van obesitas. Nu, nog geen week later, is hij fors in omvang afgenomen. Het lijkt wel of hij zijn gewicht wegtranspireert. Weer twee dagen later is hij in geen velden of wegen meer te bekennen. Het leven van een sneeuwpop blijkt van kort duur.
Daar stond hij dus. Op het grasveldje bij de rotonde. Trots, wit en onmiskenbaar aanwezig. Een sneeuwpop met ambities. Je zag het aan alles. De wortel zat kaarsrecht vooruit, de knopen waren strategisch geplaatst en de armen – twee forse takken – leken te zeggen: kijk mij eens. Dit was geen toevallige ophoping van sneeuw. Dit was een statement.
En toen begon het afvallen. Niet met goede voornemens, niet met een koolhydraatarm dieet en ook niet met een personal trainer die “nog één herhaling!” schreeuwt terwijl jij sterretjes ziet. Nee. Het afvallen van de sneeuwpop ging geruisloos. Druppelend. Letterlijk.
Dag één: hij oogde nog zelfverzekerd. Dag twee: iets minder buik. Dag drie: een soort slappe middenpartij. Dag vier: de armen hingen er wat treurig bij, alsof ze zelf ook twijfelden aan het hele project. En dag vijf… weg. Verdwenen. Opgegaan in plassen water en vage herinneringen.
Niemand riep: “Goed bezig!” Niemand zei: “Wat zie je er slanker uit!” Niemand vroeg: “Hoe heb je dat gedaan?” En dat is misschien maar goed ook.
Want afvallen is tegenwoordig een prestatie met applausverplichting. Wie één kilo kwijt is, moet dat melden. Liefst met een voor-en-na-foto, strak licht en een onderschrift waarin het woord journey voorkomt. Afvallen is geen lichamelijke verandering meer, het is een identiteit. Je bent niet meer Piet, je bent Piet-die-aan-het-afvallen-is.
De sneeuwpop had daar geen last van. Die smolt gewoon. Zonder hashtag. Toch is zijn verhaal leerzaam. Want laten we eerlijk zijn: hij had geen keuze. De zon scheen, de temperatuur steeg, en zijn bestaan werd onhoudbaar. Hij viel af omdat de omstandigheden veranderden, niet omdat hij zichzelf haatte, maar omdat vasthouden simpelweg geen optie meer was.
En daar wringt het bij ons mensen. Wij willen afvallen, maar alles om ons heen is ingericht op aankomen. De koekjes staan bij de kassa. De stoelen worden breder. De lift doet het altijd, de trap oogt decoratief. En als je het toch probeert, krijg je goedbedoelde adviezen die elkaar vrolijk tegenspreken. Eet vaker. Eet minder. Eet na zes niet. Eet juist wél na zes, maar alleen als de maan in het tweede kwartier staat en je sokken van bamboe draagt.
De sneeuwpop had geen dieetgoeroe. Geen app. Geen weegschaal. Hij had alleen zonlicht en tijd. En dat was genoeg.
Misschien is dat de ongemakkelijke boodschap van het daglicht: afvallen lukt pas echt als je omgeving meewerkt. Als de zon verandert. Als de temperatuur van verwachtingen daalt. Als het niet meer draait om perfectie, maar om vergankelijkheid accepteren.
De sneeuwpop wist: dit is tijdelijk. Ik ben hier even. Morgen ben ik anders. En overmorgen misschien niet meer. Geen strijd. Geen schuldgevoel. Geen “maandag begin ik opnieuw”.
En misschien, heel misschien, is dat de echte les. Dat afvallen geen oorlog hoeft te zijn. Geen straf. Geen publiek spektakel. Maar soms gewoon het gevolg van iets wat warmer, lichter en vriendelijker wordt.
De sneeuwpop is weg. Maar zijn plasje ligt er nog. En als de zon erop schijnt, glimt het zachtjes. Alsof hij zegt: Doe rustig. Je hoeft niet alles vast te houden.
