Reizen

Vandaag viel Pieter bijna van zijn stoel. Niet omdat de stoel brak – hoewel dat bij sommige stoelen een gerechtvaardigde angst is – maar omdat de president-directeur van de KLM een onthulling deed van epische proporties.

Mensen die reizen, hebben een doel.

Laat dat even indalen. Neem er een slok koffie bij. Ga zitten. Of liggen. Of juist staan, als u bang bent dat ook u anders van uw stoel valt.

Mensen. Die. Reizen. Hebben. Een. Doel.

Ik keek nog even of het geen 1-aprilgrap was. Of dat iemand per ongeluk een PowerPoint van de afdeling Filosofie had opengetrokken. Maar nee. Het was serieus. CEO-serieus. Met grafieken. En ernst. En een sjaaltje dat ook niet lachte. En ineens begreep ik waarom vliegvelden zijn zoals ze zijn.

Al die mensen die met rollende koffers achter elkaar aan sjokken alsof ze onderdeel zijn van een slecht gerepeteerde processie. Al die blikken: vastberaden, verloren, licht paniekerig. Al die omroepen: “Final call for passengers with destination…”

Bestemming. Doel. Zie je wel. Ik dacht altijd dat mensen reisden omdat:

  • De zon ergens warmer was dan hier,
  • De wijn goedkoper,
  • De schoonfamilie verder weg,
  • Of omdat Ryanair toevallig een ticket aanbood voor €19,95 inclusief existentiële verwarring.

Maar nee. Doelgerichtheid, dames en heren. Wij zijn geen dolende toeristen. Wij zijn projectielen met handbagage.

Neem de man die ik laatst zag op Schiphol. Hij droeg een korte broek in februari. Dat alleen al verraadt een missie. Zijn slippers sloegen ritmisch op de vloer: flap-flap-flap. Niet het geluid van twijfel. Het geluid van een man die wist: hier moet ik zijn, maar vooral daar niet.

Reizen, zo leren we vandaag, is geen ontsnapping. Het is een beweging richting iets. Iets wat we “ervaring” noemen. Of “ontspanning”. Of “Instagramwaardig tegenlicht”.

En ondertussen verplaatsen we tonnen kerosine, koffers met drie broeken te veel, en gesprekken die beginnen met: “Het was zó druk op het vliegveld…”

Ja. Want al die mensen hadden een doel.

Toch wringt er iets. Er wringt altijd iets bij grote onthullingen. Want als reizen een doel heeft – wat is dat doel dan precies? Is het doel om even niet hier te zijn? Om afstand te nemen van werk, nieuws, buren, en jezelf? Of is het doel juist om ergens anders wel iemand te zijn?

De backpacker noemt het “vinden”. De zakenreiziger noemt het “efficiëntie”. De vluchteling noemt het “overleven”. En daar schuurt het Daglicht even.

Want niet iedereen reist met hetzelfde doel, of met dezelfde vrijheid. De één kiest tussen Bali en Barcelona. De ander tussen blijven en verdwijnen. Op hetzelfde vliegveld lopen ze soms langs elkaar heen. De één met een cappuccino van €6,20. De ander met papieren in een plastic mapje. Beiden onderweg. Maar met een doel dat niet in dezelfde vertrekhal is geboekt.

Reizen is een voorrecht dat we graag romantiseren. Met hashtags. Met citytrips. Met “even eruit”. Maar onder dat alles zit iets echts: de menselijke drang om te bewegen als stilstaan te pijnlijk wordt. 

Misschien is dát wel het doel waar de president-directeur op doelde, zonder het zo te zeggen. Dat reizen betekent: ik kan hier niet blijven zoals het nu is. En dus ga ik. Soms naar de zon. Soms naar werk. Soms naar veiligheid. Soms naar een plek waar iemand je naam nog weet. En ja – soms ook gewoon omdat het ticket goedkoop was en je zin had in tapas.

Maar laten we eerlijk zijn: niemand stapt zomaar op een vliegtuig. Zelfs niet de man in slippers.

Dus dank u wel, mevrouw de president-directeur, voor deze onthulling. U heeft ons wakker geschud. Of bijna van onze stoel laten vallen.

Mensen die reizen hebben een doel. En soms – heel soms – is dat doel om onderweg even te beseffen dat we allemaal ergens naartoe proberen te gaan. Met of zonder boardingpass.

En nu excuseert u mij, ik moet mijn koffer pakken. Ik heb een doel.

Geef een reactie