
Tot de mensen weer bevriezen
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Na een kleine week van sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw door het nu, heeft het wonderwitte landschap zich langzaam maar zeker teruggetrokken. Wat eerst oogverblindend mooi was, werd op wegen, fietspaden en voetpaden een natte smurrie waar je óf met beleid doorheen gleed, óf met een sierlijke zwaai onderuitging – altijd precies op het moment dat iemand keek.
Maar kijk: de dooi zette in. En met de dooi kwam de haast terug. Stapvoets rijden verdween als sneeuw voor de zon. Letterlijk. Waar gisteren nog voorzichtig werd getoeterd en gewuifd – “gaat het?” – klonk vandaag weer het vertrouwde: doorrijden! We hervatten collectief het oude ritme van hot naar her, alsof we elkaar even waren kwijtgeraakt en nu dachten: gelukkig, daar zijn we weer.
De een is er blij mee. Geen koude tenen meer, geen natte sokken, geen fiets die besluit dat vandaag een glijbaan-dag is. De ander betreurt de kortstondigheid van de sneeuwpret. En Pieter – laten we hem bij naam noemen – kan zich dat laatste goed voorstellen.
Want toen de sneeuw ons land bedekte met een dik pak, gebeurde er iets bijzonders. Mensen ontdooiden. Jong en oud. Ze werden weer kinderen. Dartel. Ondeugend. Alsof er ergens een nationale knop werd omgezet: verantwoordelijkheid uit, plezier aan.
De slee werd van zolder gehaald. Sneeuwpoppen verrezen op plekken waar normaal alleen kliko’s staan. Er werden heuse huis-iglo’s gebouwd – architectonisch twijfelachtig, maar met groot gevoel voor gemeenschap. De sportievelingen onder ons haalden ski- en langlaufplanken tevoorschijn, ook al was het dichtstbijzijnde gebergte nog altijd de viaductheuvel bij de A2.
En Pieters lief – altijd scherp in haar waarnemingen – signaleerde zelfs hondensleeën met blije kinderen erop, voortgetrokken door husky’s op de lokale golfbaan. Een golfbaan, ja. Al was daar op dat moment werkelijk niets meer van te zien. Geen hole, geen green, geen lid in pastelbroek. Alleen sneeuw, honden, kinderen en pure, onversneden vreugde.
Waarmee maar eens gezegd wil worden: de een zijn dooi is de ander zijn dooi niet. Want terwijl de sneeuw smolt, stolde iets anders alweer. De haast. De ernst. Het “ik moet nog even”.
En dat is jammer. Want hoe mooi zou het zijn als wij mensen wat langer ontdooid bleven? Niet alleen onze wegen, maar ook onze gezichten. Niet alleen de stoepen, maar ook onze agenda’s. Dat gevoel van samenleven – elkaar aankijken, samen lachen, samen uitglijden en samen overeind krabbelen – dat mag best wat hardnekkiger zijn dan een dik pak sneeuw.
Misschien is dat wel de boodschap van de dooi: dat niet alles wat smelt meteen moet verdwijnen. Sommige dingen mag je best laten doorwerken. Tot ver in het voorjaar. En liefst nog iets verder.
