Afgelast

Een winterverhaal in kleine letters en grote laarzen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die woorden die harder binnenkomen dan ze eruitzien. Woorden met maar acht letters, maar het gewicht van een natte sneeuwschuiver.

Afgelast.

In Capelle regent het geen sneeuw meer, maar afgelastingen. Ze dwarrelen naar beneden, zachtjes eerst, bijna romantisch, en daarna – pats – midden op de agenda.

De nieuwjaarsreceptie: afgelast. De informatieavond over Rivium – van kantorenpark naar woonwijk, van TL-licht naar leven: afgelast. De kunsttentoonstelling van 10 en 11 januari, met werk van cursisten van Elly Kern – maanden verf, hoop en koffie in thermoskannen: afgelast. De weekmarkt van 8 januari: afgelast. Het Haak- en Breicafé: afgelast. De cursus valpreventie begint een week later. Wat, ironisch genoeg, ook een vorm van valpreventie is.

Capelle bruist dus even wat minder. Niet borrelend, niet pruttelend, hooguit een lauw prikje onder het ijs. En nee, het ligt niet aan onwil.

Integendeel.

Want echte helden bestaan. Ze dragen geen capes, maar fluorescerende jassen. Ze heten strooiers, schuivers en slepers. Ze staan op tijden op waarop normale mensen alleen nog dromen over warme chocolademelk. Ze doen hun werk met zout, staal en koppigheid.

Maar zelfs helden kunnen de winter niet altijd overtuigen. Sneeuw is eigenwijs. IJs is een bureaucratische tegenstander. En de weg naar ontmoeting blijkt soms gladder dan gedacht.

Laten we eerlijk zijn: Capelle is geen eiland. In het hele land valt van alles uit. Avonden, bijeenkomsten, plannen, goede voornemens. De winter zet niet alleen wegen stil, maar ook ritmes. Hij schuift stoelen aan tafels leeg. Hij dwingt ons terug naar binnen, naar pantoffels, agenda’s met doorhalingen en zinnen als: “Dan maar volgende week.”

En toch – want dit is geen klaagzang, dit is Pieters Daglicht – gloort er hoop.

Volgende week staan de kramen er weer. Dan ontmoeten Capellenaren elkaar opnieuw, tussen kaas en bloemen, tussen “hoe gaat het?” en “heb je het al gehoord?”. En mooier nog: de weekmarkt keert terug naar waar hij hoort.

Op het vernieuwde stadsplein. Waar ruimte is gemaakt. Voor mensen. Voor stemmen. Voor toevallige ontmoetingen die nergens op papier staan, maar alles betekenen.

De winter mag dan afgelasten. Wij stellen niet uit. Wij wachten. Met koude tenen misschien, maar met warme plannen.

En straks, als het ijs wijkt, bruist Capelle weer.

Niet ondanks de winter- maar omdat we hem samen hebben uitgezeten.

Geef een reactie