Over kaas, karakter en lef

Er zijn mensen die leven voor het toetje. Crème brûlée-types. Chocolademensen. IJsfanaten. En dan is er Pieter.

Pieter is een lekkerbek. Niet zo’n “ik proef hints van framboos”-lekkerbek, maar een man die met respect naar een bord kijkt en fluisterend zegt: “Kom maar.” Hij kan genieten van een goed diner, echt wel. Hij knikt beleefd bij het voorgerecht, is hoffelijk tegenover het hoofdgerecht, maar zijn hartslag blijft keurig laag. Want hij weet: het komt nog. Het moment waarop hij zichzelf mag zijn.

Het toetje.

En dat toetje is nooit een toetje. Het is een kaasplank. Geen plankje, geen schattig houten iets met drie brave blokjes jong belegen die elkaar onzeker aankijken. Nee. Een plank. Een statement. Een plank waarvan de tafel even doorzakt en de bediening instinctief twee handen gebruikt.

Vijf. Zeven. Soms acht kazen. Pieter is niet dogmatisch, maar wel principieel.

Daar ligt dan een blauwader die ruikt alsof hij net een spannend leven achter de rug heeft. Een oude brokkel waar je met respect een mes in zet, omdat hij anders terugbijt. Een gewassen korst die zich niet verontschuldigt voor zijn aanwezigheid. Hoe sterker van smaak, hoe meer Pieter in zijn element raakt. Zijn ogen glimmen. Zijn schouders zakken. Dit is thuiskomen.

En dan de port.

Geen “lekker glaasje port”. Nee. Oude port. Minstens vijfentwintig jaar. Port met herinneringen. Port die niet haastig is, die geen haast kent. Port die zegt: ga zitten, jongen, we hebben tijd. Pieter neemt een slok, legt een stukje kaas op zijn tong, sluit even zijn ogen en is weg. Niet van de wereld, maar erin. Dieper erin dan bij welk mindfulness-weekend dan ook.

Aan tafel schuift het gesprek ongemerkt op. Mensen praten zachter. Iemand zegt iets over “heftig”. Iemand anders fluistert: “Dat ruikt wel erg.” Pieter glimlacht. Hij weet: dit is geen kaas voor iedereen. Dit is kaas die je iets vraagt. Moed. Overgave. De bereidheid om niet altijd veilig te willen leven.

En daar zit de boodschap. Tussen de Stilton en de oude port.

We leven in een tijd van plankjes. Alles moet hapklaar, licht verteerbaar, liefst met een vijgje erbij voor de sier. Maar soms moet je durven kiezen voor de kaas die schuurt. Die je even uit balans brengt. Die je laat twijfelen aan je eigen comfortzone. Want juist daar, waar het een beetje stinkt, waar het prikt, waar het blijft hangen, daar gebeurt iets.

Pieter weet dat. Daarom kiest hij geen plankje. Daarom kiest hij een plank. En als de ober vraagt: “Was het naar wens?” Zegt Pieter, met een diepe zucht en een lege port: “Ja. Dit was precies sterk genoeg.”

Geef een reactie