
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het nieuwe jaar is begonnen. Dat hoor je niet alleen aan het knallen van het vuurwerk, maar vooral aan het collectieve gekraak van goede voornemens die nog vóór Driekoningen in tweeën breken. Januari is de maand waarin sportscholen vollopen met mensen die elkaar bemoedigend aankijken alsof ze samen een overstroming gaan tegenhouden, terwijl ze diep vanbinnen weten: wij zien elkaar hier nooit meer in februari.
Goede voornemens zijn wonderlijke dingen. Ze ontstaan steevast ergens tussen de oliebollen, het derde glas bubbels en een licht schuldgevoel over alles wat het afgelopen jaar niet gelukt is. Dan zeggen we plechtig: Dit jaar ga ik het anders doen. En “anders” blijkt meestal te betekenen: strenger, fanatieker en met aanzienlijk minder plezier.
Stoppen met roken. Meer sporten. Minder drinken. Vriendelijker zijn. Meer tijd voor jezelf. Minder tijd voor jezelf. Eindelijk die liefde van je leven vinden — bij voorkeur vóór Valentijnsdag, want anders telt het niet echt. Het is een indrukwekkende lijst, vooral omdat niemand zich hardop afvraagt wanneer je dat allemaal moet doen. Tussen werk, gezin, files, vergaderingen en het leven door, zeg maar.
Pieter doet daar niet aan. Niet omdat hij geen ambities heeft, integendeel. Maar omdat hij het onbarmhartig vindt om één dag per jaar zo zwaar te beladen dat hij er de rest van het jaar onder gebukt gaat. Want voor je het weet mislukt het goede voornemen op 14 januari — door een onverwachte sigaret, een overgeslagen sportsessie of een onaardig woord tegen iemand die het misschien niet verdiende – en dan zit je elf en een halve maand te wachten tot je weer officieel mag falen.
Nee, Pieter begint elke dag opnieuw.
Elke ochtend, vaak nog vóór de koffie, neemt hij zich voor om die dag zijn best te doen. Niet perfect, maar oprecht. Vandaag rook ik misschien niet. Vandaag ben ik misschien iets aardiger. Vandaag loop ik een blokje om, al is het maar tot de brievenbus en weer terug. En als het vandaag niet lukt, dan is dat geen ramp, maar informatie. Dan lukt het morgen misschien wel.
Dat is het grote voordeel van dagelijkse voornemens: ze zijn klein, hanteerbaar en vergevingsgezind. Ze hebben geen confetti nodig, geen champagne en geen nationale aftelklok. Ze vragen alleen om aandacht. En een beetje moed.
De serieuze ondertoon – want die zit er natuurlijk onder, als de bodem van een kop soep – is deze: goede voornemens mislukken zelden door gebrek aan wilskracht, maar vaak door grootspraak. We willen meteen een ander mens worden, terwijl het leven ons uitnodigt om gewoon vandaag iets beter te zijn dan gisteren. Of iets zachter. Of iets eerlijker. Dat is al revolutionair genoeg.
Dus laat januari maar voorbijtrekken met zijn lege sportscholen en halfvolle voornemens. Pieter begint morgen weer opnieuw. En overmorgen ook. Want het leven is geen jaarproject, maar een dagtaak. En gelukkig maar – want dat maakt het allemaal een stuk overzichtelijker.

Goedemorgen Pieter-Paul.
Eerst en vooral een sprankelend 2026 met kleine mooie pure momenten.
Ik deel mijn voornemens en reflecties hier:
👉 https://catherineboone.blogspot.com/2026/01/met-zachtheid-het-nieuwe-jaar-in.html
Voor wie zich hierin herkent: laten we dit jaar zachter, bewuster en met meer vertrouwen in onze intuïtie leven.
Catherine