
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het was ergens rond half december dat Pieter zich realiseerde dat het weer begonnen was. Niet omdat de kerstboom al scheef in de woonkamer stond of omdat de eerste oliebollen zich aandienden als deegachtige dreigementen, maar omdat de lucht plotseling klonk alsof een middelgrote oorlog zich had vastgebeten in een Vinexwijk.
Pof. Knal. Ratel. Stilte. En dan weer: POF.
Pieter heeft niets met vuurwerk. Helemaal niets. Het doet hem weinig. Hij staat er niet warm voor, hij krijgt er geen natte ogen van en zijn hartslag blijft er verbazingwekkend stabiel onder. Maar – en dat mag ook gezegd worden – hij gunt anderen hun plezier. Echt waar. Als iemand intens gelukkig wordt van een pijpje dat na vier seconden sist, piept en zichzelf vervolgens opblaast tot een wolk gekleurde teleurstelling, dan moet die persoon dat vooral doen. Vrij land, vrije knallen.
Wat Pieter alleen niet helemaal begrijpt, is waarom die jaarwisseling tegenwoordig ongeveer drie weken duurt. Vroeger – en Pieter beseft dat dit het moment is waarop mensen hun ogen rollen – vroeger was het simpel. Oudjaarsavond. Twaalf uur. Bam. Klaar. Iedereen weer naar binnen, champagnekurk in het plafond, opa onder tafel, kat op zolder. Maar nu? Medio december begint het al. En ergens half januari loopt er nog altijd iemand rond die denkt: ach, deze kan er ook nog wel bij.
Vooral de dieren begrijpen er niets van. Honden kijken alsof het einde der tijden is aangebroken. Katten verdwijnen spontaan in dimensies waar wij geen toegang toe hebben. Paarden doen dingen met hun benen die biomechanisch eigenlijk niet mogelijk zijn. Maar goed, zo schijnt dat te gaan. Dat hoort erbij, zeggen mensen dan. Waarbij Pieter zich afvraagt: waarbij eigenlijk?
En dan is er nog het geld. O, het geld. Pieter kent mensen die met een stalen gezicht vertellen dat ze “maar” tweeduizend euro aan vuurwerk hebben uitgegeven. Maar. Tweeduizend. Euro. Dat is geen bedrag, dat is een keuze. Dat is drie weken vakantie ergens in het zuiden, met het hele gezin. Zon. Zee. IJsje. Dat is herinneringen maken. Dat is foto’s waar je later om lacht.
En wij – collectief, als beschaving – besluiten: nee. We blazen het liever op. In minder dan een uur. Je moet wel een enorme hekel aan vakantie met je gezin hebben om dit een betere besteding te vinden. Of je moet werkelijk geen idee hebben wat je met geld moet. En ook dan, lieve mensen, zijn er echt prachtigere bestemmingen denkbaar dan “de voortuin om 00.07 uur”.
Pieter wil geen preek houden. Hij wil niet die man zijn. Hij staat liever een beetje aan de zijkant, met een glas in de hand, kijkend naar de lucht en denkend: wat als we dit nou eens anders deden?
Wat als we even rustig nadachten? Wat als we al dat geld, al die energie, al die knallen samenbrachten? Dan zouden we een avond kunnen maken die langer duurt. Mooier is. Inclusiever. Eén groot vuurwerkmoment, waar iedereen van kan genieten. Mensen, dieren, buurten. Een knalavond die niet na vijf minuten verdampt in kruitdamp en schuldgevoel, maar blijft hangen. In herinneringen.
Misschien is dát wel het echte vuurwerk: niet alles in één keer laten ontploffen, maar zorgen dat het nog even nagloeit.
