
Of: hoe ik probeerde een zakelijke rekening te openen en per ongeluk belandde in een digitale escape room.
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Laat ik beginnen met een compliment. Niet voor de bank, maar voor mezelf. Want wie een nieuwe zakelijke rekening wil openen bij deze bank, moet beschikken over doorzettingsvermogen, morele flexibiliteit en een lichte aanleg voor complotdenken. Dat laatste vooral omdat het hele proces voelt als een onuitgegeven hoofdstuk van Dan Brown: Het Mysterie van het Keuzemenu Zonder Keuzes.
De belofte is prachtig. Online. Simpel. Zelf doen. En daar betaal je dan ook maandelijks een keurige vergoeding voor. Niet om ontzorgd te worden, nee. Om het werk zelf te doen. Doe-het-zelf-bankieren, maar dan zonder handleiding en met een geblindeerde deur.
Ik vul braaf alles in. Naam, adres, ziel, ondernemingsplan, eerste jeugdherinnering – geen probleem. Tot ik aankom bij het magische moment: “Vul uw privérekeningnummer in.”
Prima. Zou je denken. Alleen… ik moet een keuze maken. Maar er zijn geen keuzes. Het menu vraagt iets wat het niet kan geven. Een zen-koan, maar dan digitaal.
Ik probeer mijn privérekening. Fout. Ik probeer mijn zakelijke rekening. Fout. Het systeem blijft onverstoorbaar herhalen: “Maak een keuze.” Welke keuze? Ja. Dat.
Dan maar bellen. Via de app. Eerst wachten. Lang. Meditatief lang. Dan een vriendelijke dame die het heel vervelend vindt, maar het ook niet kan oplossen. Dat is tegenwoordig een erkend specialisme. Ze verbindt me door. Aan de andere kant van de lijn krijg ik een man met een oplossing. Niet technisch. Niet logisch. Nee – filosofisch.
Ik moet het systeem misleiden.
Hoewel ik klant ben, moet ik zeggen dat ik dat niet ben. Hoewel ik een BV heb, moet ik doen alsof ik iets anders ben. Alsof waarheid hier vooral hinderlijk is.
Het is tegen mijn principes, maar vooruit – voor de bank wil ik best even iemand anders zijn. Resultaat? Nul. Komma. Niks.
Dan nog maar de zakelijke afdeling bellen. Daar wacht een nieuw menu. Met cijfers, keuzes, beloftes. En uiteindelijk de mededeling: “Wij hebben u niet kunnen identificeren.”
Dat klopt. Na deze ochtend wist ik zelf ook niet meer wie ik was.
Conclusie: Een hele ochtend bezig. Een keurige maandelijkse vergoeding in het vooruitzicht. Een digitale lijdensweg rijker. En nog steeds geen zakelijke rekening.
Beste ABN*AMRO, een eenvoudige boodschap, tussen alle ironie door: Als de klant alles zelf moet doen, zorg dan dat het kán. En als het simpel heet te zijn, maak het dan niet mysterieuzer dan The Da Vinci Code. Want bankieren mag dan digitaal zijn, maar verdwalen in een keuzemenu zonder keuzes is geen dienstverlening – dat is een beproeving.

Pffffffff…. wat een gedoe. Petje af voor je geduld.