
(of: wie zet eigenlijk het licht aan?)
Pieters Daglicht over Denkdingen
Kerstochtend.
Zo’n ochtend die ruikt naar koffie, vers brood en morele superioriteit. Pieter zit aan tafel met zijn lief. Stilte. Geen mailtjes. Geen appjes. Zelfs de klok lijkt even te fluisteren in plaats van te tikken. Buiten hangt een licht dat speciaal lijkt te zijn ingehuurd door een reclamebureau: zacht, mild en vergevingsgezind. Dit zijn de momenten waarop mensen zeggen: “Hier doen we het voor.” En dan bedoelen ze: voor deze rust, dit niets, deze luxe van even nergens hoeven zijn.
Maar terwijl Pieter zijn tweede slok koffie neemt (want kerst = tweede slok zonder schuldgevoel), sluipt er iets onder de tafel door. Geen hond, geen kat – een besef. Want deze rust…die komt ergens vandaan.
Er is namelijk een parallel universum actief. Een kerstversie van Nederland waar het licht niet zacht is, maar fel. TL-fel. Blauw zwaailicht-fel. Operatiekamer-fel.
Daar lopen agenten rond die niet “Vrede op aarde” roepen, maar “mevrouw, wilt u even blijven staan?”. Brandweerlieden die geen kerstboom aansteken maar hem juist níét willen laten branden. Ambulancebroeders die geen kerstliedjes zingen, maar sirenes laten spreken. Dokters en verpleegkundigen die kerst niet vieren met gourmet, maar met een infuus, een geruststellende hand en de zin: “We doen wat we kunnen.”
En dan zijn er de mensen die de afgelopen weken letterlijk krom zijn gelopen zodat Pieter nu ontspannen krom kan zitten.
De post- en pakketbezorgers. Mensen die inmiddels een persoonlijke relatie hebben met trappenhuizen, intercoms en honden die “nóg nooit gebeten hebben hoor”. Die dozen droegen met teksten als “breekbaar” terwijl de inhoud overduidelijk een airfryer was. Die in weer en wind dachten: het is maar een pakketje – terwijl het voor de ontvanger “de kerst” was.
Winkelmedewerkers. Met vingers stijf van het vouwen, strikken die altijd net te kort waren en klanten die zeiden: “Het hoeft niet zo netjes hoor” – maar dat wel vonden. Mensen die “fijne feestdagen” wensten terwijl hun ogen riepen: ik wil zitten.
Bakkers die wakker werden voordat de stilte begon. Slagers die meer rollades zagen dan hun eigen kinderen. Groentemannen en -vrouwen die spruiten hebben aangeraakt op een schaal die zelfs biologisch niet meer te verantwoorden is.
Kortom: terwijl Pieter in de rust zit, staat een leger aan mensen in de dienststand. En dat besef… dat mag best even blijven hangen, tussen de kerstkransjes en het tweede stuk stol.
Misschien is kerst niet alleen lichtjes, maar ook licht op elkaar. Niet alleen vrede, maar ook waardering. Niet alleen “wat fijn dat ik vrij ben”, maar ook “wat bijzonder dat jij er was.”
Dus bij deze. Vanaf de keukentafel. Met kruimels en dankbaarheid. Dank jullie wel. Voor het rennen, tillen, zorgen, blussen, verbinden, bezorgen, bakken, verkopen en volhouden. Wij zaten. Jullie stonden. En dat – dat is misschien wel het mooiste kerstcadeau van allemaal.
