All you need is love

Hij schaamt zich er niet eens meer voor. Vroeger wel, een beetje. Dan deed hij alsof hij “toevallig bleef hangen” of “alleen even wilde zien wie er nu weer uit Australië kwam aanvliegen”. Maar inmiddels geeft Pieter het ruiterlijk toe: hij is een emotionele dweil. Een sentimentele oude man. Een volwassen kerel met een doos papieren zakdoekjes binnen handbereik zodra Robert ten Brink ook maar goedemiddag zegt.

All You Need Is Love. Alleen al de titel. Het is eigenlijk chantage. Emotionele chantage. Je weet dat het misgaat. Je weet dat je gaat huilen. En toch ga je zitten. Vrijwillig. Met thee. En koekjes. En zakdoekjes. Meervoud.

Pieter snottert. Elk jaar opnieuw. Bij gedeeld geluk. Bij armen die eindelijk weer om elkaar heen mogen. Bij blikken die zeggen: jij bent het nog steeds. Bij mensen die elkaar vinden na jaren stilte, kilometers afstand, misverstanden, oorlogen, verhuizingen, scheidingen, diagnoses en gemiste verjaardagen.

En ja, u mag lachen om Pieter. Om zijn betraande bril. Om zijn gesnik bij de eerste verrassing al. Hij huilt soms al vóór de omhelzing. Gewoon, uit voorzorg. Hij voelt het aankomen. Hij is er klaar voor. Of juist niet.

Maar wees eens eerlijk. Houdt ú het droog?

Echt? Bij dat ene stel dat elkaar ooit verloor door domme trots en nu ineens tegenover elkaar staat, trillend, zoekend, hoopvol? Bij die moeder die haar kind ziet na jaren afstand, met een blik die zegt: ik ben je nooit kwijt geweest? Bij die liefde die zo zichtbaar hunkert, zo onhandig, zo kwetsbaar, zo menselijk?

Kom nou.

We leven in een tijd waarin we alles kapot analyseren. Liefde ook. We hebben er schema’s voor. Labels. Relatietherapieën. Swipe-algoritmes. We zeggen dat we nuchter zijn geworden. Realistisch. Dat we ons niet meer laten meeslepen door “televisie-emotie”.

Maar zet een paar mensen in een studio. Geef ze een brief. Een reis. Een omhelzing. En plots zijn we weer wie we zijn. Mensen die verlangen. Mensen die hopen. Mensen die willen horen: ik heb je gemist.

En daar zit Pieter dan. Met zijn zakdoekjes. Een oude man misschien. Een dweil zeker. Maar ook iemand die weigert te doen alsof liefde iets is om je voor te schamen.

Want onder al dat gesnotter zit een serieuze boodschap. Een pijnlijke misschien ook. Dat we liefde vaak pas hardop durven te tonen als er een camera bij staat. Dat we elkaar te weinig zeggen wat we voelen. Dat we wachten. Tot later. Tot het bijna te laat is.

All you need is love is geen televisieprogramma. Het is een spiegel. En die spiegel laat zien dat we allemaal hetzelfde willen. Dus lach gerust om Pieter. Maar leg toch alvast een zakdoekje klaar. Je weet maar nooit.

Geef een reactie