
Pieters Daglicht over Denkdingen
Advent.. Dat is Latijn voor: we doen alsof we rustig zijn terwijl alles in ons “OPSCHIETEN” schreeuwt.
Advent is die periode waarin we officieel mogen wachten, maar praktisch gezien vooral druk zijn met het versnellen van alles wat eigenlijk traag zou moeten zijn. Wachten op licht. Wachten op hoop. Wachten op kerst.
En ondertussen: drie kerstborrels, vijf verlanglijstjes, een stress-courgette uit de supermarkt die zichzelf feestelijk noemt en een agenda die eruitziet als een slecht geplande Tetris-partij.
Vroeger – zeggen mensen altijd bij zinnen die beginnen met vroeger – was advent een tijd van verstilling. Van kaarsen. Van sobere maaltijden. Van bezinning. Nu is advent een aftelkalender met chocolade, gin, erotiek of allemaal tegelijk (voor wie het écht moeilijk had dit jaar).
Elke dag een vakje open. Elke dag een beloning. Alsof wachten alleen nog te verdragen is als er suiker bij zit.
Advent vraagt geduld. Wij vragen: hoe lang nog? We steken kaarsen aan, één per week. Niet allemaal tegelijk, want dat zou vals spelen zijn. Dat weten we diep vanbinnen. Net zoals we weten dat je niet in november al “Stille Nacht” mag draaien zonder lichte schaamte. Advent is immers oefenen in niet-alles-nu. Maar wij zijn geen mensen van oefenen meer.
Wij zijn mensen van direct. Van one-click-bezorging. Van antwoorden vóór de vraag is afgemaakt. Van meningen vóór het luisteren. Van kerstverlichting die al hangt terwijl de bladeren nog aan de boom zitten – uit efficiencyoverwegingen, zeggen we dan. Advent zegt: houd het even uit. Wij zeggen: kan het ook sneller?
En toch… Er gebeurt iets merkwaardigs in die weken. Iets dat zich niet laat bestellen, niet laat pushen, niet laat optimaliseren. Iets wat zich alleen aandient als je – per ongeluk – even niets doet. In het zwakke licht van een kaars. In een stilte die je niet had gepland. In een zin die niet af hoeft.
Advent is geen sprint naar kerst. Het is een langzaam leren kijken. Naar wat er al is, maar nog niet af. Naar jezelf, half verlicht. Naar de ander, met rafelranden en barstjes. Naar een wereld die niet gerepareerd hoeft te worden voordat ze bemind mag worden. Advent zegt niet: alles komt goed. Advent zegt: het licht komt, ook al is het nog donker.
En misschien is dat wel de grap. Dat we elk jaar opnieuw doen alsof we verrast zijn. Alsof we niet weten hoe het afloopt. Terwijl we diep vanbinnen verlangen naar precies dit: dat iemand zegt dat wachten zin heeft. Dat het niet voor niets is. Dat het oké is om nog niet klaar te zijn.
Dus steek gerust die kaars aan. Eet die chocolade. Loop iets te hard door de winkelstraten. Maar vergeet niet af en toe stil te staan. Niet omdat het moet. Maar omdat advent je zachtjes toefluistert: Je hoeft niet alles te hebben. Je hoeft niet alles te weten. Je hoeft alleen even te blijven.
En dat, lieve mensen, is misschien wel het meest revolutionaire wat je deze weken kunt doen. Wachten. Met licht in het vooruitzicht.
