
maar soms komt er wel iets eigenaardigs uit de pijplijn
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die ochtenden waarop je rustig je koffie wil drinken, je krant openslaat en denkt: dit verzin je niet. Maar dan lees je dus dat een man in Nieuw-Zeeland een Fabergé-medaillon van ruim 16.000 euro heeft… doorgeslikt.
Ja, doorgeslikt. Alsof het een vitamine D-tabletje was. Alsof zijn moeder altijd gezegd heeft: “Kind, slik nou door, anders wordt het nooit wat met je.”
En dan begint het denken. Want Pieter is van het denkende soort, soms tot zijn eigen spijt.
Waaróm zou iemand in vredesnaam een Fabergé-ei van 8,4 centimeter doorslikken? Je hebt toch best wat keuzemomenten vóór het punt waarop je denkt: ja, dit past wel? Maar goed, onze Nieuw-Zeelandse vriend deed het dus. En sindsdien zit ik met een vraag die waarschijnlijk al eeuwen boven de markt hangt: Waar komt toch die uitdrukking ‘geld stinkt niet’ vandaan?
Want nieuws als dit suggereert toch dat er situaties zijn waarin je daar kanttekeningen bij mag zetten. Zes dagen – ik herhaal: zes dagen – heeft de politie naast deze man gezeten. Letterlijk. Alsof ze deelnamen aan een soort langlopende live-uitzending van Het Grote Ontlastingsavontuur. Agenten die elkaar aflossen met de woorden: “Jij mag. Ik hoor gerommel.”
Het is bijna poëtisch: een Fabergé-medaillon, geïnspireerd op James Bond, verlaat het menselijk lichaam zó punctueel alsof Q zélf het scenario heeft geschreven. Octopussy, maar dan… tja… met minder glamour en aanzienlijk meer menselijke natuur.
En dan dat prijskaartje, dat nog intact was. Dat wil dus zeggen dat dit ding een reis heeft gemaakt waar de gemiddelde vakantieganger jaloers op zou zijn. En tóch kwam het er beter uit dan vele koffers op Schiphol. Maar terug naar de uitdrukking.
“Pecunia non olet”, zeiden de Romeinen al. Geld stinkt niet. Vespasianus zei het toen hij belasting hief op publieke toiletten — nadat zijn zoon vroeg of dat niet een beetje vies was.
Maar wat de Romeinen niet konden weten, is dat 2000 jaar later een man met de ambitie van een slecht geïnformeerde doorgeslagen straatgoochelaar een Fabergé-ei door zijn eigen spijsvertering zou halen, waarna agenten… zouden wachten tot het geld letterlijk wél stonk.
En ergens… ergens is dit toch een prachtig verhaal. Een verhaal over hebzucht. Over wanhoop. Over slechte ideeën, en nóg slechtere uitvoering. Maar vooral: over geduld. Want daar gaat het uiteindelijk om. Of je nu agent bent, een dief, of gewoon iemand die deze blog leest terwijl hij de derde speculaas van vandaag eet…
Sommige dingen moet je uitzitten. Letterlijk. Of figuurlijk. Maar altijd met een beetje humor. En mocht je de komende tijd nog eens iemand horen zeggen: “Geld stinkt niet.” Dan weet jij: Het hangt echt van de herkomst af.
