Paarse vrijdag

Het was op een vrijdag. Zo’n vrijdag waarop je denkt: dit wordt weer zo’n dag waarop de printer vastloopt en de koffieautomaat alleen lauwe teleurstelling serveert. Tot ik de school binnenliep en overal—maar dan ook overal—paars zag. Paars op truien, paars op sokken, paars op scrunchies, paars in haren, paars op gezichten (oké, dat laatste was schmink… hoop ik).

Ik dacht eerst dat er een druivenpluk-incident was geweest in de kantine, maar nee: het was Paarse Vrijdag. De dag waarop leerlingen, leraren en iedereen met een hart groter dan zijn ego paars aantrekt om te zeggen: “Jij mag er zijn. Ja, jij. Precies zoals je bent.”

En dus stond ik daar, in mijn trui die volgens mij bordeaux was – maar de leerlingen verzekerden me dat ik “in de buurt” zat. Kennelijk telt intentie mee op Paarse Vrijdag. Gelukkig maar, want mijn kleurgevoel is net zo betrouwbaar als een kapotte kompas op een ronddraaiend theekopjes-attractie.

Als je het aan mij vraagt: het is omdat het zichtbaar maakt wat normaal vaak onzichtbaar blijft. Solidariteit. Moed. Een stille, soms schuchtere, soms knetterpaars-glitterende boodschap dat iedereen zichzelf mag zijn.

Paars is geen modekleur van de week. Paars is geestkracht. Paars is: “Je hoeft je niet anders voor te doen om erbij te horen.” Paars is ook: “En als iemand doet alsof dat wél moet, dan staan we samen naast je. Niet morgen. Nu.”

Een leerling vroeg: “Waarom moeten we eigenlijk speciaal een dag hebben voor LHBTQIA+ mensen? Kunnen we niet gewoon aardig zijn?” En een ander zei: “Ja, maar aardig zijn begint met zien wat mensen meemaken.”

BAM. Daar lag-ie. Een levenswijsheid die je normaal pas krijgt na drie mislukte relaties en een cursus mindfulness op de Veluwe.

Dat is precies het punt: Paarse Vrijdag is geen verplicht evenement, geen symboolpolitieke glitterstrooisessie. Het is een geheugensteuntje. Een Post-it in paars. Een dag die zegt: hé, voordat je weer in routine zakt – bedenk even dat sommige mensen dagelijks tegen de wind in lopen. En dat jij het verschil kunt maken door gewoon naast ze te gaan staan.

Het gaat niet om de trui. Het gaat om het gesprek. En eerlijk is eerlijk: sommige scholen hebben paars nodig om dat gesprek überhaupt op gang te trekken. Want dat blijft spannend. Net als toegeven dat je eigenlijk niet precies weet waar alle letters van LHBTQIA+ voor staan, maar dat je wel graag mee wilt doen. (Voor wie het weten wil: de Q staat niet voor “ik heb een vraag.” Al voelt dat soms zo.)

Niet omdat ik er zo charmant uitzie in paars. Niet omdat de school er even uitziet als een creatieve mislukte poging tot druivenwijn. Maar omdat het laat zien dat een gemeenschap kan kiezen om een veilige plek te zijn. Dat respect geen theorie is maar gedrag. En dat het soms begint met iets heel kleins: een kleur, een glimlach, een zin die begint met “ik zie je.”

Dus ja, ik draag paars. Soms per ongeluk. Soms net de verkeerde tint. Maar altijd met de boodschap: Je mag zijn wie je bent. En als iemand dat lastig vindt, dan is dat hun probleem, niet dat van jou.

Tot zover Pieters Daglicht.

Paars schijnt beter dan ik dacht.

Geef een reactie