Over Rave, de pup die ik nooit zou kennen

Ik kende haar niet. Rave. En eerlijk: dat was waarschijnlijk ook zo gebleven. Ik heb niet de gewoonte om mijn zondagochtenden door te brengen met het inventariseren van zeehondenpupnamen, laat staan in Borgsweer – een dorp dat meestal alleen op de kaart verschijnt wanneer iemand per ongeluk verkeerd afslaat op weg naar Delfzijl.

Maar toen was daar dat bericht: “Zeehondenpup aangetroffen op illegale rave-party in Borgsweer.” En ik dacht: Dat verzin je niet. Maar iemand had het toch gedaan. Of beter: een hele groep mensen had het gedaan, inclusief een pup die daar – minderjarig bovendien – tussen geparkeerde auto’s lag alsof ze net een te laat gemaakte beslissing in haar leven aan het overdenken was.

De eerste vraag die je stelt Hoe komt zo’n beest daar? Ik bedoel: ik zie een zeehond veel doen. Chillen op een zandplaat. Loeren naar vissersboten. Zich afvragen waarom wij als mens met open mond selfies maken bij alles wat beweegt. Maar een rave? In Borgsweer?

Ik zie het al voor me: “Hee Rave, kom je mee? We hebben een lekkere set van DJ Zeevonk, toegang gratis, bring your own vis.” En Rave dan: “Klinkt tof, maar ik ben net geboren.” “Ach joh, moet kunnen.”

Het was alleen helemaal niet tof. Want toen de politie het feest uitrook (waarschijnlijk op basis van decibellen, want een illegale rave herken je vooral aan het feit dat je trommelvliezen collectief failliet gaan), vonden ze Rave tussen de auto’s. Verzwakt, navelstreng nog eraan, compleet gedesoriënteerd. Een festivalervaring waar je dus géén kaartje voor wilt.

Gelukkig kwam Pieterburen in actie. Nou ja, Pieterburen dat eigenlijk Lauwersoog is – maar omdat “Zeehondencentrum Lauwersoog” klinkt alsof ze daar alleen maar zeehonden in een douanecontainer repareren, noemen we het gezellig Pieterburen. 

Daar werd Rave geopereerd aan een navelbreuk, opgelapt, gevoed, gekoesterd, en uiteindelijk vrijgelaten in oktober 2025. Applaus. Confetti. Een zachte beat, maar dan wel eentje die de Waddenzee verdraagt.

En toen – want het leven blijft verrassen – dook ze op. Afgelopen zondag lag Rave gewoon op het strand van Castricum. Te chillen. Zoals elke zichzelf respecterende zeehond van na een langdurige revalidatie-periode dat doet op een vrije dag. Totdat mensen en honden haar ontdekten. En mensen en honden zijn als vanzelf een duet van: “Kijk! Een zeehond!” en “WAF WAF WAF WAT IS DIT WAF WAF.”

Rave dacht waarschijnlijk: “Ik kom hier even bij van mijn hectische jeugd en jullie doen alsof ik een celebrity ben.”

Gelukkig kwam strandvonder Jeannette in actie, en Marco Snijders erachteraan, om haar te verplaatsen naar een rustiger plekje. Want mensen moeten 30 meter afstand houden, maar mensen houden liever 30 centimeter afstand als ze een foto willen. En dat – zegt Marco terecht – is traumatisch voor zo’n dier.

Dus waarom is dit belangrijk? Omdat Rave ons iets vertelt. En nee, niet via een radio-interview op Radio 1 – al zou ik daar zó naar luisteren.

Rave laat ons zien dat natuur en herrie niet samengaan. Dat we soms zo bezig zijn met ons eigen feest dat we niet merken wie of wat we omver blazen. Dat een pup – pasgeboren, kwetsbaar, afhankelijk – midden in ons lawaai terecht kan komen terwijl ze eigenlijk gewoon bij haar moeder had moeten liggen. En bovenal: Dat een beetje afstand houden – 30 meter bijvoorbeeld – niet alleen fatsoen is, maar levensreddend kan zijn.

Ik kende haar niet, Rave. Maar nu wel. En ik hoop dat ik haar nooit in het echt tegenkom. Niet omdat ik haar niet mag, maar omdat het betekent dat zij doet wat zeehonden horen te doen: vrij zijn, ver weg van onze decibellen, onze telefoons, onze onhandige neiging om overal dichtbij te willen zijn. En mocht ze toch nog eens aanspoelen voor een dagje strand: Hou afstand. Gun haar de rust. Laat haar Rave zijn – zonder rave. Rave verdient een podium, maar geen lawaaipodium.

Geef een reactie