
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ik weet niet of u het wel eens hebt geprobeerd, maar op het Capelse Stadsplein kun je tegenwoordig prima een Boeing 737 laten taxiën. Het plein is zo ruim, zo strak, zo keurig opgepoetst dat je bijna verwacht dat er elk moment een digitale stem uit de lucht klinkt: “Dames en heren, we naderen de loopbanden naar Uitgang Noord. Voor uw veiligheid: houd rechts aan.” En dan besef je: de enige reden dat die loopbanden er nog niet liggen, is dat Schiphol zelf nu te duur is geworden.
Begrijp me goed: ik vind het prachtig. Het straalt. Het glimt. Als de zon erop staat, moet je zonnebril sterkte-5 op om niet in één klap in Capelle-Zuid opnieuw geboren te worden. Maar toch mist er iets. Iets warms. Iets geels. Iets dat ruikt naar gebakken vis, naar vers brood, naar stroopwafels die net iets te veel plakken. Iets dat geen algoritme kan vervangen.
Ja, u weet waar ik heen wil: de weekmarkt.
De grote verhuizing die maar niet komt
Dat de markt destijds moest wijken voor het vernieuwde plein, prima. Je kunt niet verbouwen met een haringkraam in je nek. Maar inmiddels is dat plein al zo lang af, dat je er met gemak vier edities van Heel Holland Bakt – Markteditie op had kunnen opnemen. En nog steeds staan marktondernemers als nomaden op asfalt waar niemand eigenlijk wil staan.
Het is alsof je tegen je kinderen zegt: “We gaan verhuizen! Nog heel even wachten!” – en vijf jaar later staan ze nog steeds met een verhuisdoos in hun handen te vragen of de badkamer al klaar is.
De VVD als marktredder des Vaderlands
En toen, op een stralende maandagmorgen, kwam daar VVD-raadslid Jeroen Kolster. De man die waarschijnlijk nog in zijn slaap “ondernemersvertrouwen!” roept. Hij sprak de woorden die iedereen dacht maar niemand hardop durfde te zeggen: “De markt is belangrijk. De markt hoort in het centrum. De markt moet terug.”
Daarmee werd hij de Willem van Oranje van de haringkar, de Máxima van de groentekraam, de Elon Musk van de stroopwafel (zonder de raketten én met meer empathie).
Kolster wil dat het college uitlegt: Wie mag terug? Wanneer? En hoeveel ruimte krijgt Tante Bep voor haar noten, nu het plein zó duur is dat de stenen schijnbaar per stuk verzekerd zijn?
Want dat ondernemers, zeker de marktkooplieden, een beetje zenuwachtig worden van jaren uitstel… ja, dát kan iedereen begrijpen. Je kunt niet eindeloos je waar verkopen op plekken waar Google Maps ‘Onbekende locatie’ blijft zeggen.
Een markt is geen luxe – het ís het hart
Een weekmarkt is geen decorstuk. Geen pop-up-activiteit. Geen evenement dat je opdoekt zodra een architect zich bedenkt dat er nog ergens een fontein past. Een markt is het kloppend hart van een stad. Waar mensen elkaar ontmoeten. Waar de laatste roddels sneller vliegen dan de korting op aardbeien. Waar je kind leert dat kaas verkopen óók een kunst is.
De markt hoort in het centrum, vlak bij het gemeentehuis, naast de Koperwiek die toch al staat te pronken alsof-ie zojuist een make-over heeft gehad van VT Wonen. Het centrum is niet volledig zonder z’n markt, net zoals een plein niet volledig is zonder leven.
De serieuze onderlaag
Als je ondernemers iets belooft, moet je het ook waarmaken. Ondernemers zijn geen tijdelijke decoratie. Ze zijn geen pilotproject. Ze zijn de mensen die elke week vroeg opstaan om jouw stad levendig te maken. Transparantie is geen luxe – het is de brandstof van vertrouwen.
En dus, beste Capelle: Laat de loopbanden maar even wachten. Laat het plein nog even blinken. Maar breng de markt terug. Zodat het weer mag ruiken naar kibbeling, lachen naar de kooplui en klagen naar je eigen portemonnee. Want zonder markt is het Stadsplein gewoon…tja…een prachtige, dure parkeervrije landingsbaan waar niemand écht wil landen.
