Gezonder eten

Er zijn van die momenten waarop je je leven onder ogen moet zien. Bij sommigen is dat tijdens een retraite in een yurt, bij anderen als de huisarts zegt: “Misschien eens iets minder kroketten.” Bij mij gebeurde het in de supermarkt, in gangpad 7, tussen de houdbare melk en de potten bruine bonen.

Ik stond daar, geheel argeloos, toen ineens een pak linzen me uitdagend aanstaarde. Echt hoor. Die dingen hebben geen ogen, maar ik voelde het. “Jij hoort bij ons,” leken ze te fluisteren. En ik, als stoere man met een zwak voor frikandellen en culinair gemak, voelde iets breken. Misschien mijn ego, misschien mijn cholesterol. Het was moeilijk te zeggen.

De Gezondheidsraad: de onbedoelde cliffhanger van mijn eetgedrag

Het begon allemaal met dat advies van de Gezondheidsraad. We zouden minder vlees moeten eten. Niet een beetje minder, nee: van 623 gram per week naar 200 gram. Dat is geen vermindering, dat is een emotionele breuk. “Meer peulvruchten,” zeiden ze. “250 gram per week.” Klinkt als weinig, maar dat is totdat je een linze probeert op te scheppen en er stiekem dertig tegelijk in je pan glijden. Peulvruchten zijn de confetti van de keuken: niemand weet hoe ze erin komen, maar ze zijn er ineens. Massaal.

En die 15 tot 30 gram ongezouten noten per dag? Pinda’s zonder zout? Dat is alsof je naar Lowlands mag, maar zonder muziek.

Maar goed, ik wilde het proberen. Mens durft, mens leeft, mens kookt. Mijn eerste poging was een linzencurry. Het recept zei: “Simmer gently.” Ik las: “Ga zitten en bid tot de keukenmuzen.” Na twintig minuten stond ik daar met een houten lepel in mijn hand en een blik in mijn ogen waarmee je normaal gesproken vallende sterren wenst. De linzen kookten. Ik kookte. Mijn geduld kookte over.

En toch: toen ik een hap nam, gebeurde het. Het smaakte niet naar karton. Sterker nog: het was… lekker? Mijn tong keek me verbaasd aan. Ik keek verbaasd terug. Zelfs mijn darmen hadden een moment van stilte, alsof ze zeiden: “Dit hadden we niet zien aankomen.”

Want hoe hilarisch ik ook worstel met kikkererwten die weigerachtig in de pan rollen alsof ze op auditie zijn voor Cirque du Soleil – er zit wel iets in dat advies.

Nee, niet alleen eiwitten. Maar ook iets mild dwingends dat fluistert: Denk eens na, mens. Over je lichaam. Over de aarde. Over de barbecue die elk jaar een beetje schuwer uit de schuur komt. En eerlijk is eerlijk: als ik met één linze het klimaat kan redden, dan ben ik bereid er minstens acht te eten.

Ik ben geen heilige. Ik blijf houden van een stukje vlees op z’n tijd. Maar wie weet, misschien word ik ooit wel zo’n man die op feestjes achteloos zegt: “Oh, ik kook tegenwoordig veel met peulvruchten.” En dat mensen dan denken: “Jeetje, die Pieter is echt aan het groeien.” En ja, dat is dan ook zo. Want linzen zetten uit. En mensen blijkbaar ook.

Geef een reactie