Het heerlijk avondje

Er zijn van die avonden waarop de lucht een tikje stroperiger lijkt te worden. Alsof de hele wereld even op de rem trapt en denkt: Laat ik vandaag gewoon een beetje gezellig doen. En jawel, het is weer zover: het heerlijk avondje is gekomen. Sinterklaasavond. De enige dag in het jaar waarop menig kinderhart sneller klopt dan een rookmelder met bindingsangst.

Ik liep vanmiddag door de stad en zag ze weer hoor: ouders die er uitzagen alsof ze net drie rondjes in een centrifuge hadden gedaan. Moeders met tot boven hun wenkbrauwen opgetrokken stress, vaders die op fluistertoon tegen elkaar zeiden: “Als dit cadeautje niet het juiste is, verhuis ik naar Texel.” En ergens tussendoor een kind dat met een zakje kruidnoten in de hand de natuurwetten tartte door te sprinten én tegelijkertijd te eten. Newton draait zich om in zijn graf.

Maar goed, zo hoort het nou eenmaal. Sinterklaasavond is een magisch ritueel waar traditie, chaos, suikerpieken en pure hoop samenkomen in een soort vrolijke oerknal. De spanning begint al bij het avondeten. Je kunt een culinair hoogstandje op tafel zetten, maar het maakt niets uit: kinderen eten niet op 5 december. Ze kauwen alleen om de tijd sneller te laten gaan.

En dan… het moment suprême. De klop op de deur. De schaduw van een zak. Het geluid van voetstappen dat altijd net iets te hard klinkt om echt geheimzinnig te zijn. Maar kinderen horen geen voetstappen; die horen een symfonie van mogelijkheden. PS5? Paardje? Pak O’Clock? Alles is mogelijk.

De woonkamer verandert in een soort logistiek centrum van PostNL op Black Friday. Pakjes vliegen door de lucht. Papier scheurt met de intensiteit van een huwelijk dat net iets te snel gesloten is. Suikergoed rolt onder banken, in planten, soms zelfs in schoenen die daar helemaal niet op voorbereid waren.

En ergens in die wervelwind zit een moment van stilte. Een heel klein moment, vrijwel onhoorbaar. Een kind dat zijn cadeau opent, zijn adem inhoudt en denkt: Dit… dit is voor mij. Dát is het. Dat is waarom wij volwassenen ieder jaar vrijwillig meedoen aan dit knettergekke toneelstuk. Omdat die blik van pure, ongefilterde verwondering ons eraan herinnert dat het leven niet alléén maar gaat over agenda’s, deadlines en je belastingaangifte die alweer staat te knorren.

Sinterklaasavond is een oefening in elkaar iets gunnen. In moeite doen zonder er iets voor terug te verwachten (behalve misschien een foto van blije smoeltjes en een scheut dankbaarheid). Het is een avond waarop we onszelf toestaan om even te geloven. Niet per se in een man op een paard – hoewel, laten we eerlijk zijn, dat blijft gewoon iconisch – maar in het idee dat we met kleine gebaren grote harten kunnen vullen.

Dus vanavond, als de storm van papier en pepernoten is gaan liggen, wanneer de kinderen slapen en jij jezelf terugvindt op de bank tussen de half opgegeten marsepein en het stukje plakband dat zich aan je jas heeft gehecht als een politieke overtuiging: adem eens diep in.

En denk dan: Het heerlijk avondje was niet alleen heerlijk, het was nodig. Want soms moet je een steen optillen. En soms… moet je er gewoon een chocoladeletter onder vandaan halen. 

Geef een reactie