De oliebol en het nationale bakbeest

De oliebol en het nationale bakbeest
Pieters Daglicht over Denkdingen


Ze duiken ieder najaar weer op: geurige bollen, zinderend vet en bakkers met stalen zenuwen. Want naast poedersuiker en krenten hangt er iets anders in de lucht: de strijd om de allerbeste oliebol.

Het eerste herfstblad is nog niet gevallen, of daar duikt-ie alweer op: de oliebollenkraam. Als een soort seizoensgebonden paddenstoel met frituurdampen in plaats van sporen. Je loopt nietsvermoedend door het winkelcentrum en BÁM! – daar staat hij. Met vlaggen, lichtjes, en een uitbater die eruitziet alsof hij al sinds augustus in een wolk van poedersuiker heeft gestaan.

En dan begint het. Het grote bakken. Het grote testen. Het grote vergelijken.

Het assortiment is inmiddels zo breed dat je bijna een menukaart in drie talen nodig hebt. Er zijn:

  • naturel oliebollen (voor de puristen)
  • krentbollen (voor mensen die graag doen alsof dit gezonder is)
  • appelbollen (voor sportieve Nederlanders die hun fruitinname serieus nemen)
  • room-gevulde oliebollen (voor wie in december al een dieetplafond heeft bereikt)
  • hartige oliebollen (voor mensen die duidelijk in een identiteitscrisis zitten)

Ik zag laatst zelfs een tiramisu-oliebol. Dat is geen innovatie meer, dat is wanhoop.

Terwijl wij ons vrolijk volproppen, begint voor oliebollenbakkers de meest zenuwslopende periode van het jaar: De AD-Oliebollentest. Dat is niet zomaar een test. Nee. Dat is de Champions League van het frituurvet. De Tour de France van de krenten. De Oscars van het bolletje deeg dat altijd net te heet is. Wie wint, krijgt eeuwige roem. Wie verliest, krijgt een sneer, een zucht en drie jaar reputatieschade. In sommige families wordt er minder heftig gereageerd op een verloren erfeniskwestie dan op een onvoldoende in de oliebollentest.

Misschien omdat de oliebol staat voor iets dat we met z’n allen steeds meer nodig hebben: warmte, eenvoud en een beetje troost.

In een wereld die draait op deadlines, dashboards en digitale hectiek, is er iets ontroerend rustgevend aan een bolletje warm, zacht, zoet deeg met een dun laagje sneeuw van poedersuiker. De oliebol zegt eigenlijk: “Stop even. Neem een hap. Adem uit. Het jaar is bijna klaar.” En dat maakt ’m, ondanks alle poespas, misschien wel het meest mensvriendelijke stukje traditie dat we hebben.

Geef een reactie