
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ik zat dus weer eens televisie te kijken. Dat doe ik niet vaak, want meestal eindig ik zappend in een existentiële crisis bij Help, mijn man is klusser! of Lang Leve de Liefde (waar ik me afvraag: hoe lang precies?). Maar afgelopen week bleef ik haken. En niet zomaar haken, nee – volledig vastgezogen aan het scherm. Het programma heette Niet klein te krijgen.
En daar zaten ze. Geen BN’ers met meningen, geen influencers met ringlampen, maar kinderen. Kinderen met kanker. En wat deden ze? Lachen. Dansen. Bouwen aan hun toekomst alsof het een LEGO-set van hoop was.
Ik keek. En ik lachte. En ik slikte. En toen moest ik weer lachen. Want wat een kracht! Terwijl ik mezelf die ochtend nog zielig vond omdat mijn koffie lauw was, zag ik een meisje van tien haar chemopaal aaien alsof het een kat was. “Ik noem hem Pim,” zei ze. En Pim, dat was dus haar infuus. Pim! Daar kan ik met mijn cappuccino-gesoebat echt niet tegenop.
Er was ook een jongetje dat – met een kale kop en een glimlach van oor tot oor – zei: “Ik wil later dokter worden, zodat ik mensen beter kan maken.” En ik dacht: jochie, jij bént nu al beter dan de meeste mensen die ik ken.
Het is alsof deze kinderen in de coulissen van het leven hebben gekeken, en dachten: Nou, dan maken we er zelf maar iets moois van. Ze zijn niet bezig met filters, niet met volgers, niet met leaseauto’s of beleidsnota’s – ze zijn bezig met léven. En hoe!
Wij volwassenen daarentegen… tja. Wij zijn kampioenen in klagen over triviale rampen.
De wifi hapert? Paniek. De supermarkt heeft alleen nog volkoren pistolets? Drama. De buurvrouw parkeert met haar bumper 3 centimeter over de streep? WOEDEND!
Terwijl deze kinderen hun dagen vullen met dapperheid die geen like-knop nodig heeft. Ze zijn vrolijk, echt vrolijk – niet omdat het moet, maar omdat ze snappen dat elke dag telt.
En daar zat ik dan. Met mijn dekentje, mijn glas wijn, en mijn zorgvuldig opgebouwde volwassenheid. Ik voelde me plots… klein. Niet zielig klein, maar gezond klein. De soort klein die nodig is om weer te zien wat groot is.
Het mooiste moment kwam aan het eind. Een meisje zei: “Ziek zijn hoort bij mij, maar het ís niet wie ik ben.”
Bam. Daar ging ik. Tranen. Geen zielige tranen, maar van die eerlijke, tintelende, menswordende druppels die zeggen: kom op, ouwe, leef een beetje.
Toen dacht ik: misschien is dat de echte volwassenheid. Niet alles onder controle willen hebben, maar gewoon een beetje kind blijven – het soort kind dat de moed vindt om te lachen, zelfs als de wereld even niet meewerkt.
Dus ik hef mijn glas (lauw of niet) op deze kinderen. Op hun lef, hun licht, hun lach.
En als iemand me morgen vraagt hoe het met me gaat, zeg ik: “Niet groot te krijgen. En daar ben ik trots op.”
Daglichtgedachte
Sommige mensen groeien door ouder te worden. Andere groeien door het leven recht aan te kijken zonder angst, zonder grootsheid, maar met open ogen en een glimlach. Zij leren ons: klein zijn is soms het grootste wat je kunt doen.
