
of: Hoe een hek verdween, en gelukkig niets anders
Pieters Daglicht over denkdingen
Er zijn van die ochtenden waarop je denkt dat de wereld gewoon met je meeloopt. Dat de zon netjes opkomt, dat je koffie niet overkookt, en dat hekken – jazeker: hekken – hun morele plicht vervullen door simpelweg te blijven staan waar ze horen. Maar niet aan de Bermweg. Niet bij Felix en Marjan.
Afgelopen nacht is daar een hek ontvreemd. Niet verschoven. Niet omver geduwd. Nee, zomaar verdwenen, alsof het door een enthousiaste illusionist was weggeslepen uit de werkelijkheid. Misschien met glitterjas, misschien met rookmachine, dat houden de camera’s geheim. Want ja – de honden zwegen in alle talen. Die lagen erbij alsof ze auditie deden voor de titel Slaapkampioen 2025. De camera’s daarentegen? Die draaiden op volle toeren, popcorn erbij, klaar voor hun eigen true-crime-serie.
En dan vraag je je af: wat moet je met een hek? Je kunt er niet mee gourmetten. Je kunt het niet op Marktplaats zetten zonder gênante vragen te krijgen (“is het vatbaar voor roest?” “pech dat het van iemand anders is?”). En je kunt er al helemaal geen vrienden mee maken op een huisfeest.
Het is allemaal ongein en gedoe. Gedoe dat niemand vroeg en niemand nodig heeft. Een hek stelen is zo’n beetje de sudoku van de criminaliteit: het kost moeite, het levert niks op, en uiteindelijk kijk je vooral naar jezelf met de vraag: “Waarom heb ik dit in vredesnaam gedaan?”
Maar – en hier komt de serieuze ondertoon waar ik als Pieter Pottenkijker mijn literaire kruisje bij sla – we mogen blij zijn dat het maar een hek was. Want stel je voor dat de dief een andere ‘aanwinst’ had gezien. Een levendige, slimme, charmante vrouw des huizes bijvoorbeeld. Een vrouw die binnenkort – maar dat vertellen we fluisterend, want het is nog niet voor de grote klok bestemd – een nieuwe stap in haar leven zet.
Ik zeg het zo voorzichtig mogelijk: het huis kent binnenkort een bijzondere gebeurtenis die je niet wilt laten verstoren door lieden die met vreemd hekwerk onder de arm rondstruinen. Want als die dame des huizes was meegepakt, dan was er gedonder geweest. Niet een scheutje gedonder, nee: een volle pan vol, borrelend en overkokend. Dan was Capelle te klein geweest. Dan had de politie een crisisteam opgetuigd. Dan had Felix – normaliter een vriendelijke man – zichzelf in tien minuten ontwikkeld tot een mengvorm van Rambo en een boze imker.
Dus laten we eerlijk zijn: Een gestolen hek is vervelend, ja. Onzinnig, zeker. Maar in de schaal van ellende valt het onder de categorie “adem in, adem uit, nieuw hek kopen, klaar”.
En laten we hopen dat de dader zich ergens zit te schamen. Met dat hek naast zich. Zonder enig idee hoe je zo’n ding terugbrengt zonder dat het opvalt. Dat is hun straf al.
En wij? Wij blijven waakzaam. Al is het maar om de rust, de liefde en de aanstaande festiviteiten aan de Bermweg te beschermen. Want sommige dingen zijn onvervangbaar. Hekken niet.
