Agressie tegen hulpverleners

Er zijn ochtenden waarop ik wakker word, mijn krant opensla, een slok koffie neem en denk: We zijn collectief door de bodem van de beschaving gezakt. Dat is geen kleine bodem, hoor. Dat is zo’n industriële betonnen vloer waar normaal alleen heftrucks op mogen rijden. En toch: krak, weg.

Want blijkbaar – ik zeg blijkbaar, want mijn hersenen weigeren dit klakkeloos te geloven — schreeuwen, bedreigen en soms zelfs slaan mensen tegenwoordig de hulpverleners die hen proberen te redden, genezen of beschermen.

Zijn we nou helemaal van de pot gerukt?

Het is alsof je op een brandend schip staat, de brandweer arriveert met sirenes en daadkracht, en jij roept: “HEE! KUN JE EVEN WEGGAAN, JE STAAT IN MIJN ROOKBEELD!”

Of je ligt op de grond met je enkel in een hoek die zelfs een yogaleraar zou verbieden, en dan zeg je tegen de ambulancebroeder: “Kom niet zo dichtbij, hoor, ik heb een persoonlijke aura!”

We zijn het spoor bijster. En niet zomaar een beetje. Dit is niet: “Oh, ik ben bij station Zwolle uitgestapt in plaats van Assen”. Nee, dit is: “Ik wilde naar Appie voor een zak chips, maar ik sta nu op het vliegveld van Reykjavik met een ijsbeer naast me.”

Wat bezielt ons? Zijn we vergeten dat hulpverleners aan onze kant staan? Mensen die in het holst van de nacht opstaan omdat iemand anders een rotdag, een hartaanval of een woede-uitbarsting heeft. Mensen die hun koffiemok nog niet eens hebben neergezet voordat ze op een melding af moeten.

En dan worden ze… uitgescholden? Aangevallen? Bedreigd?

Het is alsof je naar een restaurant gaat, je maaltijd verbrandt en je vervolgens de kok slaat omdat je zelf besloot het bord 20 minuten te negeren.

Agressie tegen hulpverleners is geen probleem “ergens daar buiten”. Het is een maatschappelijk lek. Een barst in onze gezamenlijke omgangsvormen. Wanneer de mensen die ons in leven houden niet meer veilig zijn, wankelt de veiligheid van ons allemaal.

Beschaving begint niet met wetten, maar met hoe we elkaar behandelen. En als we dat al niet meer kunnen opbrengen voor de mensen die letterlijk hun leven in de waagschaal leggen voor het onze… ja, dan mogen we ons collectief even schamen. Met schaamrood tot achter de oren. Liefst ook een beetje jeuk.

De volgende keer dat je een politieagent, verpleegkundige, brandweerman, ambulancebroeder of crisishulpverlener ziet:

denk dan even dit: “Zij kiezen er vrijwillig voor om te doen wat ik zelf niet durf.” En dát verdient respect. Geen gescheld. Geen gespuug. Geen gefrustreerde vuisten.

Dus: adem in, adem uit, tel tot tien, en doe eens lief. We zijn het aan hen verplicht. En aan onszelf.

#PietersDaglicht #Agressie #Hulpverleners #Respect #Samenleving #Denkdingen #Veiligheid

Geef een reactie