
Waarom mijn hart jaarlijks in de fik vliegt (op standje geriefelijk)
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die weken waarop je denkt: ik zou mezelf best even in bubbeltjesplastic willen wikkelen, gewoon om de wereld met zijn gedoe buiten te houden. En dan – precies op dat soort momenten – begint hij weer: de Evergreen Top 1000 van NPO Radio 5. Alsof iemand in Hilversum op een rood fluwelen knopje drukt met de tekst “Geluksgevoel: AAN”.
Laat ik het maar eerlijk zeggen: ik zou willen dat er élke week een evergreen top 1000 was. Niet omdat ik verslaafd ben aan nostalgie (alhoewel: mocht iemand een plek hebben waar ik in jaren ’70-behang kan reïncarneren, bel me), maar omdat die muziek oorveroverend en hartenstrelend is. Het is de beste vorm van tijdreizen zonder dat je er een dure accu, een flux capacitor of een ontheffing van de RDW voor nodig hebt.
Zodra de eerste akkoorden van Nights in White Satin door mijn kamer dwarrelen, schiet mijn brein in een soort innerlijk diavoorstellingsmodus. Mooie momenten. Minder mooie momenten. De eerste kus, de eerste break-up, de dag dat mijn buurman een luchtgitaarwedstrijd tegen zichzelf hield (en won). Alles glijdt voorbij in een kabbelende rivier van herinnering en harmonieën. En het mooiste? Het stroomt allemaal vanzelf. Alsof de muziek zachtjes op de deur klopt en fluistert: “Mag ik even binnenkomen? Ik heb iets voor je meegenomen… het heet rust.”
Buiten is het misschien koud, het soort kou waarbij je denkt dat je adem wolkjes vormt van pure wanhoop, maar binnen voelt het alsof de kachel heerlijk brandt op standje geriefelijk. Dat standje bestaat officieel niet op thermostaten, maar iedereen die de Evergreen Top 1000 luistert weet precies welk gevoel ik bedoel. Het is dat moment waarop je mok thee nét niet te heet is, de kat zich zonder overleg op je schoot neervlijt en je innerlijke criticus besluit: Nou vooruit, ik hou even mijn mond.
Toch – achter al dat zalige gezoem van muziek schuilt een serieuze ondertoon. De Evergreen Top 1000 is onze jaarlijkse geheugenopfrisser dat we blijkbaar collectief behoefte hebben aan liedjes die iets wezenlijks raken. Liedjes die geen algoritme nodig hebben om “je voelt het in je hart en niet in je heupen” te herkennen. In een wereld vol meningen, snelheidsrecords en schreeuwende pixels is het bijna revolutionair om even gewoon te luisteren.
En misschien is dát waarom ik er elke week wel eentje zou willen. Niet vanwege de hits. Niet vanwege de nostalgie. Maar omdat het ons eraan herinnert dat we mensen zijn, met herinneringen die schuren, glanzen, lachen, kraken en zingen.
Tot die tijd wacht ik braaf tot volgend jaar. Verwarmd, ontroerd, en licht teleurgesteld dat mijn persoonlijke nummer 1 – het geluid van krakende trapleuningen in jaren ’60-flatjes – nog steeds niet genoteerd staat. Maar dat komt nog wel. Evergreens groeien tenslotte langzaam, maar ze gaan lang mee.
