De Verkenner

Ze hebben weer een verkenner. De fractievoorzitters hebben vergaderd, getwijfeld, koffie gedronken, elkaar heimelijk beoordeeld op hun stropdas, en uiteindelijk besloten: Wouter Koolmees, dat is ‘m.

Ik geef toe: ik was een beetje teleurgesteld. Niet omdat ik mezelf zo’n groot staatsman vind, maar omdat ik op jonge leeftijd al bij de verkennerij zat. Ik wist hoe je een kampvuur maakt, hoe je de wind leest, en – misschien nog belangrijker – hoe je de kortste route naar de kantine vindt. Dat zijn vaardigheden die in Den Haag niet zouden misstaan.

Maar goed, ze kozen voor Wouter. En eerlijk gezegd: dat is geen slechte keuze.

Wie de baas is van de Nederlandse Spoorwegen weet tenminste wat vertraging betekent. In een politiek landschap waarin niemand meer met elkaar in dezelfde coupé wil zitten, is dat goud waard. De man heeft dagelijks te maken met mensen die elkaar de schuld geven van een vertraagde verbinding – precies wat hem nu weer te wachten staat.

De term verkenner is trouwens een wonderlijk woord. Het klinkt avontuurlijk, bijna romantisch. Een man met een verrekijker, een veldfles en een moreel kompas dat altijd richting compromis wijst. In werkelijkheid is het natuurlijk gewoon iemand die voorzichtig probeert te ontdekken wie met wie wil spelen in de zandbak zonder dat er iemand een schep tegen het hoofd krijgt.

En dan hebben we nog die andere betekenissen van het woord. Een verkenner in het leger, die vijandelijk gebied moet betreden. Of de Windows Verkenner, die altijd vastloopt als je net iets belangrijks probeert te vinden. Beide lijken me een uitstekende metafoor voor de komende weken in Den Haag.

Toch geeft de naam Koolmees hoop. Een koolmees is een nieuwsgierig vogeltje, dartelend, onderzoekend, en nooit bang om zijn kop in een vreemd gaatje te steken (figuurlijk dan). Hij fladdert overal rond, zingt vrolijk, en vindt zelfs in de winter nog een kruimeltje optimisme. Als Wouter iets van zijn gevederde naamgenoot meeneemt, dan komt het misschien nog goed met dit land.

Dus ja, ik had het graag zelf gedaan – met een veldboekje in de hand, een loep op de politiek, en een tentje achter het Binnenhof. Maar eerlijk is eerlijk: met Wouter Koolmees hebben we de juiste verkenner. Hoop ik. Wens ik. En mocht hij toch verdwalen – dan weet hij tenminste hoe hij een spoorboekje leest.

Geef een reactie