
Pieters Daglicht over DenkDingen
Er zijn weken in het jaar die je voelt aankomen. De klok is verzet, de bladeren liggen als gebakken chips over het trottoir, en ergens tussen de geur van natte jassen en kruidnoten klinkt plotseling “Du” van Peter Maffay uit de keukenradio. Dáár is-ie weer. De Evergreen Top 1000. De jaarlijkse herfstdouche van muzikale melancholie, waar je in stapt met een mok thee, een fleecekleed en een vaag gevoel dat alles vroeger misschien niet beter, maar in elk geval melodieuzer was.
Ik stem altijd met de ernst van een diplomaat. Alsof het gaat om de toekomst van de mensheid, terwijl het in werkelijkheid draait om de vraag of “Avond” van Boudewijn de Groot dit jaar weer boven “Nights in White Satin” eindigt. Mijn stemlijst ziet eruit als een cultureel testament: The Cats, Adamo, Rob de Nijs en natuurlijk Simon & Garfunkel, want wie kan ooit door een tunnel rijden zonder bij The Sound of Silence even religieuze gevoelens te krijgen?
De Evergreen Top 1000 is geen lijst. Het is een tijdmachine met een jankorgel. Eén akkoord van Ramses Shaffy en ik zit weer aan de keukentafel van mijn moeder, die zegt: “Doe dat nou niet zo hard, straks valt het servies weer uit de kast.” Eén refrein van “Una Paloma Blanca”en ik zie mijn oom Henk op een campingstoel met een blikje Grolsch in de hand en een zonnehoed op, waarvan de elastiek altijd nét te strak zat.
En dan die presentatoren. Tegenwoordig Bert Haandrikman, Hans Schiffers, Daniël Dekker, Henk van Steeg, Bert Kranenborg en Simone Walraven, de platenridders van de nostalgie. Alsof ze persoonlijk over elk nummer hebben gewaakt terwijl het oud werd. “Hier is hij dan,” zegt Bert, “op nummer 342, The Tremeloes met Silence Is Golden.” En ik denk: ja, Erik, behalve bij mijn buren.
Wat ik het mooiste vind, is dat iedereen tijdens die week zijn eigen soundtrack van het leven herontdekt. We zingen vals mee, we huilen om zinnen die we al duizend keer gehoord hebben, en we herinneren ons mensen die allang weg zijn, maar in die drie minuten weer even meezingen. Muziek als een hand op je schouder.
Toch is er een serieuze ondertoon in al die vrolijke weemoed. Want die liedjes vertellen ons dat we nog steeds geraakt willen worden door iets eenvoudigs: een melodie, een stem, een herinnering. Terwijl we tegenwoordig alles meten in views, clicks en algoritmes, stemt de Evergreen Top 1000 ons af op iets veel menselijkers. Gevoel.
Dus ja, lach gerust om die oubollige lijst. Maar kijk uit: voor je het weet, zit je met een traan in je ooghoek en een koekje in je hand, fluisterend mee met “Testament” van Boudewijn de Groot, terwijl je denkt: verdomd, dit is het leven – gewoon op 45 toeren.
En als dat geen evergreen is, dan weet ik het ook niet meer.
