De Kerstman en het mysterie van de rinkelende bel

Kerst is nog een beetje ver weg. Althans, dat dacht ik, totdat ik vanochtend – op 1 november – bij het openzetten van mijn raam niet het gekwaak van eenden hoorde, maar het rinkelende geluid van belletjes. Geen engelenkoor, geen rendier met ADHD, maar gewoon buurman Jan, die in een rood pak over straat liep te hijgen met een bel aan zijn broek. “Voorbereiding,” riep hij met een gezicht dat zowel kerstvreugde als zuurstofgebrek uitstraalde. “De Santa Run komt eraan!”

De Santa Run. Een jaarlijks verschijnsel dat Capelle-West in één middag transformeert van een bescheiden woonwijk in een winterse aflevering van De Groeten van Max. 170 kerstmannen en -vrouwen, vorig jaar nog. Een peloton rode jasjes dat zich voortbeweegt alsof ze allemaal net iets te veel kerststol hebben geproefd. De een loopt, de ander strompelt, weer een ander denkt dat het een danswedstrijd is. En iedereen lacht. Want dat is het idee: het is een fun run. Geen strijd om de snelste tijd, maar om wie het hardst “Ho Ho Ho” kan roepen zonder in een kramp te schieten.

En dit jaar wordt het nog beter. Want voor slechts vijf euro krijg je niet alleen deelname, maar ook een heus kerstmannenpak dat je na afloop mag houden. (Alsof iemand het na drie kilometer zweet en glühweindamp nog terug zou willen brengen.) En natuurlijk kun je je omkleden in het buurtcentrum. Daar waar normaal gesproken biljartballen tikken en filterkoffie pruttelt, wordt dan de rode zee van Capelle geboren.

Ik stel me zo voor: om klokslag drie uur verzamelt zich een vrolijke stoet op het startpunt. Sommigen met baard recht, anderen met baard scheef, en een enkeling met baard in de mond. Een kind in buggy kijkt verbaasd naar zijn vader die eruitziet als een kruising tussen de Kerstman en een tomaat met hoogmoed. Ergens vooraan roept iemand: “We doen het voor de gezelligheid!” en precies dáár gaat het om.

Want dat is het wonder van de Santa Run. In een wereld waar we vaak rennen zonder precies te weten waarom, rennen hier mensen met een doel dat eigenlijk geen doel is: samen plezier maken. Geen prestatiedrang, geen Strava-record, geen applaus van een coach aan de zijlijn. Gewoon samen de kou in, met een belletje aan je kont en een glimlach onder je nepsnor.

Misschien is dat wel de diepere boodschap van dit alles. Dat kerst, ondanks alle toeters, bellen en Black Friday-aanbiedingen, in wezen begint op momenten als deze. Wanneer mensen zich vrijwillig belachelijk maken voor een goed doel – of gewoon voor de lol. Wanneer je even niet hoeft te presteren, maar alleen hoeft te zijn.

Dus ja, kerst is nog een beetje ver weg. Maar wie de Santa Run ziet, weet: het kerstgevoel is al aan het inlopen. En eerlijk is eerlijk – als je ergens in Capelle-West op 20 december een rood pak over straat ziet waggelen, met dampende bril en verdwaalde bel, zwaai dan even. Misschien ben ik het wel.

Want ook ik heb me ingeschreven. Niet om te winnen. Maar om te rennen richting iets wat we allemaal soms kwijt zijn: gezelligheid met een hartslag.

Geef een reactie