De Grannies van Amsterdam

Er zijn van die ochtenden dat de zon opkomt alsof ze zich even heeft verslapen. Een beetje slordig, met haar haren nog in de war, maar vastbesloten om er toch iets moois van te maken. En precies zo’n ochtend trof ik ze: de Grannies van Amsterdam.

Officieel zijn ze bejaard. Maar dat woord “officieel” kun je bij hen beter in de prullenbak gooien — daar waar ook het begrip “actieve senioren” ligt, naast de ongebruikte breinaalden en de folders van de scootmobielbeurs.

Want Mug (79), Tonneke (68), Lorraine (74), Jocelyn (74) en Joanita (79) doen niet aan leeftijd. Ze doen aan leven. En hoe!

Achter de geraniums? Geen denken aan. Ze vinden die bloemen spuuglelijk. “Geraniums zijn voor mensen die opgeven,” zegt Mug, terwijl ze met een hand een cappuccino omhooghoudt en met de andere haar knalroze zonnebril rechtzet. “Wij zijn niet van het opgeven. Wij zijn van het doorgaan. En van prosecco voor twaalf uur. Omdat het kan.”

Tonneke knikt, met die blik die alleen vrouwen hebben die het leven al drie keer van dichtbij hebben gezien en het steeds vriendelijk doch resoluut hebben teruggestuurd. “Weet je wat het is,” zegt ze, “de maatschappij wil ons graag rustig, dankbaar en een beetje vermoeid zien. Nou, dat zijn we dus niet.”

Lorraine – ooit ballerina, nu fervent line-dancer in de Jordaan – verklaart het geheim van hun energie. “We plannen gewoon geen eindtijd,” zegt ze. “Zolang het leven doorgaat, gaan wij ook door. En als iemand vraagt of dat nog wel kan op onze leeftijd, zeg ik: we hebben de jaren, jij hebt de smoesjes.”

Joanita knikt instemmend, haar oorbellen wiebelen gevaarlijk bij het lachen. “Mensen denken dat ouder worden iets is dat je overkomt. Maar wij doen het gewoon op onze manier. Met lippenstift, muziek, en af en toe een dansje op een tafel. Of onder een tafel. Hangt van de wijn af.”

En dan is er dat moment waarop ze even stilvallen — een zeldzaam verschijnsel, maar het gebeurt. Jocelyn legt haar hand op die van Mug en zegt zachtjes: “Weet je wat echt helpt tegen alles? Vriendschap. Niet de vriendschap van een kerstkaart of een like op Facebook, maar de vriendschap van iemand die ziet dat je mascara uitgelopen is en zegt: laat maar, dat hoort bij de look.”

Ze lachen. En in die lach zit alles wat telt.

Want ja, ze zijn hilarisch. Ze zijn over the top. Ze doen dingen die hun kinderen ongemakkelijk maken en hun kleinkinderen fantastisch. Maar achter die uitbundigheid schuilt iets groters: de weigering om onzichtbaar te worden.

Ze bewijzen dat menselijkheid – echte, warme, ongeremde menselijkheid – het mooiste is wat we hebben. En dat vriendschap niet alleen het medicijn is tegen eenzaamheid, maar tegen het hele idee dat je ooit “klaar” zou zijn met leven.

Dus als je vandaag een groep dames ziet die luidruchtig lachen in een Amsterdams café, de serveerster bij de hand nemen om te vragen hoe háár dag is, en ondertussen een selfie maken met een toerist die denkt dat hij in een film is beland — zwaai dan even.

Je kijkt niet naar een stel bejaarden.

Je kijkt naar vijf vrouwen die weigeren te stoppen met schitteren.

En geloof me: dat is het mooiste daglicht wat er is. 

Geef een reactie