
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ik wandel vaak door het Schollebos. Een stukje rust in een wereld die steeds harder lijkt te schreeuwen. Maar tegenwoordig voelt het daar soms alsof ik in een oorlogsgebied wandel waar het leger bestaat uit verveelde personen met te veel energie en te weinig huiswerk.
Routebord omvergetrokken. Prullenbak aan gort. Bankje in brand. En ik maar denken: “Was dit wat men bedoelde met de Beweging naar voren?”
Het is werkelijk verbazingwekkend hoe vindingrijk sommige mensen zijn in het kapotmaken van dingen. Een bankje demonteren met blote handen — dat vergt kracht, doorzettingsvermogen, en een zekere vorm van… ambitie. Had diezelfde energie in een opleiding gestoken, en we hadden nu drie extra timmermannen gehad en een bankje méér in plaats van minder.
Ik zou ze willen ontmoeten, die helden van de duisternis. Niet om ze uit te schelden, maar gewoon… om te begrijpen. Wat gaat er door iemand heen op het moment dat hij een prullenbak aansteekt? Is dat een roep om aandacht? Een protest tegen de consumptiemaatschappij? Of gewoon een slecht getimede creatieve impuls: “Kijk, mam, ik maak vuur!”
Wat mij nog het meest fascineert: ze doen het in stilte. Geen briefje, geen handtekening, geen pseudoniem. Gewoon bam — prullenbak kapot, en weg.
De ultieme anonieme kunstvorm. Maar dan zonder schoonheid, zonder boodschap, zonder nagedachte. Een daad zonder handtekening is als graffiti zonder kleur.
Ik zou willen dat één van hen eens opstond. Gewoon één. Dat hij zei: “Ja, ik was het. En ik was boos. Boos op het leven, op het systeem, op mijn wifi die weer uitviel.” Dan konden we praten.
Want boosheid is begrijpelijk. Boosheid hoort bij het mens-zijn. Maar iets kapotschoppen lost niks op. Het lucht misschien op, maar alleen heel kort — net zolang tot je beseft dat je daarna nóg meer stuk hebt gemaakt: niet alleen een prullenbak, maar ook een stukje van de wereld waar we samen voor zorgen.
Misschien is dat wel wat me het meest raakt: Dat we iets wat van ons allemaal is, behandelen alsof het van niemand is. Terwijl het eigenlijk precies andersom is. Alles wat je in het bos tegenkomt — van bankje tot boom — is door iemand bedacht, gemaakt, onderhouden. Door mensen die hun tijd hebben gegeven, zodat anderen er even konden gaan zitten, of iets konden weggooien in plaats van laten slingeren.
Dus als je ooit iemand ziet met een lucifer, een schop of een overdaad aan frustratie: geef hem dan een knuffel. Of beter nog — geef hem een kwast. Laat hem iets moois maken in plaats van kapot. Want wat je aandacht geeft groeit. En wat je trapt, dat breekt.
