De Egelburcht

Misschien zou dit nieuws mij niet zijn opgevallen, als ik niet toevallig deze week, tijdens een wandeling met Nacho – onze beagle met het orakelachtige talent om naast natuurlijk zijn eigen eten, álles te ruiken – plots op het fietspad, vlakbij mijn huis, een egeltje zag dribbelen.

Dribbelen ja, want egels lopen niet. Ze dribbelen, alsof ze in hun hoofd een onzichtbare beat horen. Een soort hedgehog house music.

Ik bleef staan. Nacho ook. Alleen met een andere reden. Nacho dacht: “Een speelkamaraad”!

Ik dacht: “Symbool!”

Want zo’n egel, dat is geen gewoon dier. Dat is een levensles met pootjes. Een rollend raadsel op stekels. Een zacht wezen dat zich juist door zijn scherpe buitenkant weet te redden in een harde wereld.

Een egel weet: wie zich te vaak blootgeeft, wordt geplet door de maatschappij of een fietsband.

En toen las ik dus het nieuws:

“Egels krijgen luxe onderkomen in het Knabbelbos bij Elim.”

Ik dacht eerst: nou, dat zal dan wel een soort tiny house zijn met een regenwateropvang en zonnepanelen op het mosdak. Maar nee, het bleek een heuse egelburcht. Een soort Fort Knox voor stekelige introverten.

Met kamers! Tunnels! En zelfs – zo stel ik het me voor – een minibar met kattenbrokjes en biologische wormen op sap.

De initiatiefneemster, klimaatburgemeester Judith Duinkerken (prachtige naam voor een egelvriendin overigens), vertelde dat het slecht gaat met de egel. Dat er steeds minder groen is, steeds meer tegels, en dat egels dus eigenlijk de dupe zijn van onze ‘onderhoudsarme tuinen’.

Wij hebben grind, zij hebben honger.

Daar stond ik dan, met Nacho. En ik dacht: hoeveel egels zouden er eigenlijk in mijzelf wonen?

De kleine, die zich oprolt bij kritiek.

De grote, die ’s nachts stilletjes ronddoolt tussen ideeën.

De vermoeide, die een burcht zoekt in de drukte van de dag.

Misschien zijn we allemaal een beetje egel geworden. We bouwen muurtjes, leggen tegels om ons hoofd, en laten niemand meer binnen zonder afspraak. En als iemand ons wil helpen, steken we eerst de stekels op. Uit voorzorg.

En toch – diep vanbinnen – willen we allemaal hetzelfde: een plekje om te schuilen.

Daarom ontroert zo’n egelburcht me. Niet alleen omdat het goed nieuws is voor de natuur, maar omdat het iets zegt over ónze natuur.

Dat er mensen zijn die nog tijd maken om iets te bouwen voor een dier dat ze niet eens kennen. Dat kinderen nog bladeren aandrukken voor een beest dat ze misschien nooit meer zien. Dat is beschaving.

Niet in een beleidsnota, maar in een bos bij Elim.

En zo liep ik verder, met Naco aan de lijn en de egel in mijn hoofd.

Hij verdween in de berm, ik in gedachten.

Misschien moeten we allemaal eens een eigen egelburcht bouwen – van rust, vriendelijkheid en wat losgelaten oordelen.

Met een tunnel naar de buitenwereld, voor als iemand tóch binnen wil komen.

Want geloof me: een beetje beschaving begint niet bij de mens, maar bij het moment dat een egel besluit dat het veilig genoeg is om zich uit te rollen.

Geef een reactie