
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn zangeressen, en er is Francis van Broekhuizen.
Zij zingt niet – zij ontketent.
Waar anderen hun stembanden gebruiken, lijkt Francis haar hele ziel door een klankgat te persen, inclusief de reserves die eigenlijk bedoeld waren voor de volgende incarnatie.
Ik zag haar laatst op televisie. Ze kwam op, zwaaiend alsof ze een cruiseschip binnenliep, en nog vóór de presentator “Welkom” kon zeggen, had ze al drie verhalen, vier emoties en een halve aria gedeeld. Het was alsof Maria Callas, Youp van ’t Hek en de buurvrouw van nummer 14 samen een espresso teveel hadden genomen en besloten hadden: “We gaan het leven vieren.”
Wat een vrouw.
Wat een geluid.
Wat een mens.
Francis is niet zomaar een sopraan. Ze is een weersverschijnsel.
Als ze zingt, buigen de kamerplanten spontaan mee. De buurhond, die anders bij elk geluid aanslaat, gaat eerbiedig liggen luisteren. En ergens, diep in de coulissen van de hemel, legt zelfs een engel even zijn harp neer om te zeggen: “Wacht effe, wat gebeurt daar beneden?”
Maar het mooiste van Francis is niet haar stem (al is die van het type: kun-je-ermee de wolken openscheuren? Ja dat kan). Het mooiste is dat haar hart meezingt.
Ze is groot, gul, grappig, en totaal ongeschikt voor het leven in kleine doosjes. Geen hokjes, geen deftigheid. Ze is de menselijke variant van een open raam: alles komt binnen, alles mag eruit.
En ergens tussen haar zelfspot, haar lachbuien en haar opera’s, sluipt een boodschap mee.
Een fluistering, verpakt in een uitroep:
Wees wie je bent. En doe dat met volle stem.
Want dat is wat Francis doet.
Ze houdt van mensen, met een soort liefde die niet keurig knikt maar uitbundig knuffelt.
Ze lacht niet om de wereld, maar met haar — en soms voor haar, als de wereld het zelf even niet redt.
Dus ja, Francis van Broekhuizen.
Zij is het levende bewijs dat kunst niet iets verhevens is voor zalen met fluwelen stoelen, maar iets dat begint bij een mens die durft te zeggen: “Ik hou van jullie, allemaal, zelfs al zingen jullie vals.”
En misschien is dat wel de diepste wijsheid van deze operadiva in spijkerbroek:
Dat de toon van het leven niet zuiver hoeft te zijn — zolang hij maar echt is.
