
Pieters Daglicht over Denkdingen
Laatst, toen ik op mijn balkon stond met een kop koffie (die ik op heroïsche wijze nét niet liet vallen), besefte ik het ineens: wat een wonderlijk ding eigenlijk, dat dak boven mijn hoofd. Het kraakt soms een beetje in de storm, het lekt licht existentialistische gedachten als het regent, maar het is er. Altijd. En dat is – hoe je het ook wendt of keert – een zegen.
Want terwijl ik daar stond te staren naar de wolken boven Capelle aan den IJssel (met de poëtische naam ‘Cumulus Pluvius van de vierde etage’), dacht ik aan de Ethos-tellingen. Die nuchtere cijfers die ons telkens weer om de oren slaan met de harde realiteit: dat er in Nederland, het land van baksteen en hypotheekrenteaftrek, duizenden mensen zijn zónder dak. Niet alleen mannen met een rugzak en een verleden, maar ook moeders met kinderen, jongeren met dromen, vaders met gebroken plannen.
En dan denk ik: hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat wij, kampioen polderen, participeren en vergaderen, er nog steeds niet in slagen iedereen een stukje hemel op een paar dakpannen te gunnen?
Misschien is het tijd om het anders te doen. Minder praten over dakloosheid, meer bouwen aan thuis. En dat hoeft niet altijd in beton. Een thuis begint met iets veel kleiners: een deur die openstaat, een buur die vraagt hoe het gaat, een gemeente die niet wegkijkt, een corporatie die durft te vertrouwen.
Dus ja, het is fijn om een dak boven je hoofd te hebben. Maar het wordt pas echt waardevol als we ervoor zorgen dat iedereen er één heeft.
Ook in Capelle aan den IJssel.
Want een dak is geen luxeartikel.
Het is de basis waarop dromen kunnen rusten.
