
Pieters Daglicht over Denkdingen
Lieve mensen,
Er zijn van die plekken waar de wereld even klopt. Waar de bijen zoemen zonder werkdruk, waar kinderen zonder schermpje weten wat een aardbei is, en waar een mens – met of zonder tuinhandschoen – weer even contact maakt met iets wat we gemakshalve “de natuur” noemen, maar eigenlijk gewoon “de rest van het leven” is.
Zo’n plek heet een pluktuin.
En laat ik maar meteen met de hark in huis vallen: wij hebben er in Capelle géén. Geen pluktuin. Geen veld met wuivende bloemen waar je met een rieten mandje en een romantische glimlach een boeket kunt samenstellen dat de lucht van juli vasthoudt. Geen plek waar je per ongeluk verliefd wordt op een vlinder of een courgette.
Nee, in Capelle moet je het doen met de supermarkt. En daar staan ze dan, die zielige tulpen met hun stengels als uitgeperste rietjes, in een plastic omhulsel dat ruikt naar logistiek en nachtwerk. En dan zegt het kaartje: “Vers van het land!” — wat natuurlijk waar is, alleen dat land ligt meestal in Kenia, Spanje of ergens waar de zon iets enthousiaster is dan bij ons.
Toch, als ik mijn ogen een beetje dichtknijp en mijn fantasie aanzet, zie ik het voor me. Een Capelse pluktuin. Niet eentje met keurige paadjes en entreeprijzen, maar gewoon op een verloren grasveld tussen de flats. Een plek waar mevrouw Van Dorp uit de Bermweg met haar rollator een paar zonnebloemen komt knippen (“voor bij het graf van Henk, hij hield zo van geel”). Waar kinderen leren dat aardbeien niet vanzelf in plastic bakjes groeien. En waar ik zelf, in een onbewaakt ogenblik, een roos probeer te redden van een onhandige bij die zich vergist heeft in een petunia.
Want laten we eerlijk zijn: een pluktuin is niet zomaar een lap grond met bloemen. Het is een oefening in delen. Delen met de aarde, met de seizoenen, met de regen die soms te veel en soms te weinig komt. Delen met elkaar.
En misschien – ja, misschien – is dat precies wat Capelle nodig heeft. Geen nóg een parkeerplaats of woonblok met “parkzicht”, maar een stukje grond waar mensen elkaar weer even aankijken zonder haast, zonder beleid, zonder beleidsnotitie over samenleven. Gewoon met een schaar, een glimlach en een emmer water.
Tot die tijd stel ik voor dat we het anders doen: we maken van onze eigen straat een kleine pluktuin. Zaai iets in een vergeelde plantenbak, geef een bloem weg aan de buurvrouw die je anders alleen hoort stofzuigen, of plant een zonnebloem tussen het trottoir en de stoeptegel (het kan echt).
Want de mooiste pluktuin is misschien wel de tuin van het goed kijken.
En eerlijk gezegd: als ik door Capelle loop en iemand glimlacht zonder reden, dan denk ik – daar, daarbloeit iets.
