
Een liefdesverklaring aan de kleinste naald met de grootste impact
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn prikken en er zijn prikken. De prik van Cupido, die je plotseling in de supermarkt laat glimlachen naar iemand die net de laatste bak leverworst pakt. De prik van de wespenkoningin, die altijd in je nek landt op het moment dat jij denkt dat je veilig bent onder een parasol. En dan is er de griepprik. De jaarlijkse, bescheiden naald die niet schreeuwt, niet flikkert, maar fluistert: “kom nou, dit is voor je eigen bestwil.”
Want de griepprik is geen glamourmeid. Geen influencer met een ringlamp, geen rockster met een microfoon. Nee, het is eerder de stille conciërge van je lichaam: vriendelijk, degelijk, een beetje onopvallend — en toch de redding van je winter.
Maar o, wat een spektakel ieder jaar weer. Mensen die bij de prikstraat in de rij staan alsof ze voor de Efteling wachten. Sommigen met ontblote bovenarm al klaar, alsof ze auditie doen voor een gladiatorenfilm. Anderen die smoezen verzinnen om de prik te ontwijken: “Ik heb geen tijd.” “Ik ben nooit ziek.” “Ik moet de hond uitlaten, maar ik heb geen hond.” Je hoort de wildste theorieën.
Daar staat dan de dokter, of de wijkverpleegkundige, met de blik van iemand die dit gesprek al 478 keer heeft gevoerd. “Ja meneer, u kunt er een stijve arm van krijgen.” “Nee mevrouw, u verandert er niet in een wifi-zendmast van.” En toch, ieder jaar opnieuw die dans: de twijfel, de moed, de prik, het pleistertje.
En waarom? Omdat griep geen grapje is. Niet dat vrolijke kuchje dat je nog net kan camoufleren achter een zakdoekje met bloemetjesprint. Nee, griep is de boze schoonmoeder van de virussen: onverwacht op de stoep, luidruchtig, en ze blijft langer dan je lief is. En geloof me, niemand wil met die dame opgescheept zitten, zeker niet als je lijf al wat kilometers op de teller heeft of als je immuunsysteem liever een middagdutje doet.
Dus ja, de prik heeft voor- en tegenstanders. Voorstanders: mensen die snappen dat een paar seconden prikken beter is dan een week lang zweten, rillen en Netflix uitkijken omdat je de energie niet hebt om op “volgende aflevering” te drukken. Tegenstanders: mensen die hun bovenarm liever reserveren voor een tatoeage van hun hond, hun geliefde, of desnoods van de hond van hun geliefde.
Maar ergens, tussen die grappen door, zit een serieuze ondertoon. De prik is geen modegril, maar een bescherming. Voor jezelf, maar ook voor die buurvrouw van 83, voor de oom met suikerziekte, voor de vriend die net hersteld is van een longontsteking. De griepprik is, hoe je het ook wendt of keert, een vorm van beschaving: een klein tikje solidariteit, ingebracht met een naaldje dunner dan de lont van een olielamp.
En mocht je nog twijfelen: stel je voor dat je over een maand met rode neus en waterige ogen zegt: “Had ik nou maar…” Nee, beter is om bij de prikstraat even diep adem te halen, je arm bloot te gooien alsof je een held in een stripboek bent, en die prik te laten zetten. Een klein moment van ongemak, een groot gebaar van zorg.
Dus hef, na afloop, met die licht zere arm een mok warme chocomel. Proost op de griepprik. Want hoe ironisch ook: soms is een klein prikje precies wat de mens nodig heeft om de winter door te komen.
