
Het is weer Kinderboekenweek
Pieters Daglicht over Denkdingen
De Kinderboekenweek! Elk jaar weer die glorieuze periode waarin volwassenen collectief besluiten dat lezen niet alleen goed voor je is – net als spruitjes of vitamine D-tabletten – maar dat het óók nog eens leuk kan zijn. En dan zie je het gebeuren: scholen die veranderen in literaire circussen, bibliotheken die exploderen van de kleurige slingers en vaders die in pyjama’s met drakenprint voorlezen alsof ze zojuist auditie doen voor de toneelschool van Stanislavski.
Want laten we eerlijk zijn: lezen is geen verplicht huiswerk, geen muffe bezigheid waarbij je het stof van een vergeeld boek blaast terwijl je denkt “Had ik maar een Netflix-abonnement in 1853”. Nee, lezen is reizen zonder koffer, verdwalen zonder Google Maps, lachen zonder cabaretier en huilen zonder ui.
Denk aan Pippi die een paard optilt alsof het niets is, Dolfje die bij volle maan ineens wolvenkriebels krijgt, of Pluk in zijn rode kraanwagentje die ons stiekem leert dat je met een beetje eigenwijsheid en veel fantasie de wereld mooier kunt maken. Of, wat denk je van Rutger, Thomas en Paco’, dé succesvolle en prijswinnende Kinderboekenserie. Kinderboeken zijn een vrijbrief om absurde werelden te betreden waarin alles kan – én waarin de grootste ernst soms schuilt in een grap.
Want dát is de verborgen kracht van de Kinderboekenweek. Achter al die gekkigheid, pratende dieren en vliegende tovenaars zit een boodschap die je als ouder, opa of toevallige voorbijganger op een boekfeestje niet mag missen: kinderen leren dat je met taal niet alleen kan communiceren, maar ook kan dromen. En dromen zijn, zo weten wij stiekem allemaal, het ruwe materiaal van de toekomst.
Dus ja, lezen is leuk. Soms hilarisch, soms spannend, soms ronduit knotsgek. Maar bovenal is lezen het bewijs dat de verbeelding het laatste vrije stukje grond is waar geen projectontwikkelaar, algoritme of aanbesteding ooit grip op krijgt.
En dáárom, lieve lezer, moeten we de Kinderboekenweek koesteren alsof het een schatkist is. Want in elk kind dat giechelt om een pratende beer, griezelt bij een enge heks of zachtjes wegdroomt bij een avonturier in de woestijn, groeit een mens die later begrijpt dat fantasie geen luxe is, maar een eerste levensbehoefte.
