Je lijf ontdekken zonder handleiding – welkom bij ‘Wonderlijk gemaakt’ 2.0”

Vandaag stak ik mijn hoofd door het gordijn van het internet en viel er pardoes een artikel in mijn schoot: de lesmethode *Wonderlijk gemaakt* krijgt een update… en heeft géén standpunt meer over zelfbevrediging.  

Geen standpunt! Over iets waar de gemiddelde puber úren, werkelijk úren, veldonderzoek naar verricht!  

Geen standpunt, terwijl elke middelbare scholen-wc de geur van AXE-deodorant en zweet in zich draagt als een levende voetnoot.  

Je moet weten: ergens, in een kantoortje vol onderwijsambtenaren, heeft een commissie waarschijnlijk een velletje op tafel gehad:  

– Standpunt over God: ja.  

– Standpunt over de schepping: jazeker.  

– Standpunt over seksualiteit in grote lijnen: toch wel handig.  

– Standpunt over zelfbevrediging: hmm… laten we dat eens… *open laten*.  


Zo open, dat een heel leger jongeren nu met meer vragen dan antwoorden richting hun toekomst trekt.  

Want het blijft een wonderlijk iets: zodra de dingen spannend en ongemakkelijk worden, gaan wij volwassenen ineens woorden wegmoffelen achter vage formules als “je moet zelf je weg vinden” of “dat bespreken we later wel”. Terwijl de puber denkt: later?? Ik ben zestien! Hoeveel later moet dit nog??  

En eerlijk is eerlijk: het is ook hilarisch. Een onderwijsmethode die heet *Wonderlijk gemaakt* en precies daar waar het écht spannend wordt roept: “Tja jongens… succes ermee!” Het is als een kookboek met prachtige foto’s en vervolgens bij het hoofdstuk *sauzen* alleen maar schrijft: *mayo kan je gewoon kopen bij de supermarkt*.  

Maar.  

Onder die lach schuilt iets groters, iets ongemakkelijks: het gaat er niet om of een lesmethode een feitenrubriek “Voor of tegen” moet opnemen – het gaat erom dat we jongeren serieus nemen. Dat we niet alleen maar standpunten durven oplepelen over schepping, cultuur of identiteit, maar óók over dat lijf waar zij elke dag in rondlopen.  

Want niets laat zoveel zien dat iemand *wonderlijk gemaakt* is, als dat lijf dat voelt, verlangt, onderzoekt en soms niet weet wat het ermee aan moet. Dáár mogen volwassenen richting geven, ook als dat schuurt met ons eigen ongemak.  

Dus mijn daglicht van vandaag: laten we ophouden het moeilijkste stuk van de puzzel te laten liggen. 

Durf, lach erover als het moet, wees over de top in je verhalen – maar zwijg niet. Jongeren hebben geen lesmethode nodig die “geen standpunt” heeft; ze hebben volwassenen nodig die écht met ze meedenken, meelachen en, vooral, meegaan in de worsteling.  

Want anders zijn we geen wonderlijk gemaakte gidsen, maar wonderlijk afwezige toeschouwers.  

Geef een reactie