
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ah, Donald Trump — de man die zó graag in het centrum van de spiegel staat dat zelfs Narcissus zou zeggen: “Doe ff normaal.” Je moet het hem nageven: hij heeft stijl. Niet de stijl van staatsmanschap, maar van dictatuur à la carte. Vandaag “ontslag eisen”, morgen “politieke druk”, overmorgen: hop, je zit op de parkeerplaats van “mijn tegenstander”. Bon appétit.
Ik las net dat Trump van Microsoft eist dat een bestuurder opstapt wegens “gevaar voor nationale veiligheid”. Want ja, niets schreeuwt “scheiding der machten” harder dan een president die denkt dat hij óók CEO van Silicon Valley is.
Stel het je voor: Trump in het Witte Huis, maar in zijn hoofd is hij een soort kruising van koning, ceo, reality-tv-ster én dictator in opleiding. Hij zwaait met decreten alsof hij ‘Monopoly’ speelt, alleen is het speelbord een land en zijn pionnen zijn… mensen.
Dictators spelen volgens een bekend draaiboek: vrienden belonen, vijanden bestraffen, en alleen omringd worden door mensen die permanent “Yes, Sire!” fluisteren. Trump tikt de stappen netjes af. Wie niet buigt, mag meteen richting uitgang. Wie niet klapt, krijgt een stoel aangeboden bij “Persona non grata Inc.”
En dan Microsoft. Serieus? Trump denkt dat hij ook daar agenda’s mag dicteren: “Jij daar in pak, verdwijn!” Alsof je de maître van een restaurant hoort schreeuwen: “Die kok mag weg — en trouwens, steek de pasta in de fik, ik ben hongerig!”
Amerika, dat ooit de moralistische schoolmeester van alle tirannen speelde, zit nu opgescheept met een docent die zichzelf als eindbaas ziet. Niet meer debatteren, niet meer weerleggen. Nee: eisen, commanderen, koppen afhakken — soms met besluiten, vaker met tweets.
Het gevolg? Democratie piept, moraal slibt dicht, vertrouwen smelt weg. Het publiek ziet met open mond hoe de voorstelling steeds grotesker wordt.
Dus mijn cabaret-advies: Trump moet stoppen met denken dat hij de solist is in een eindeloze eenmansshow. Het toneelscript hoort Amerika, niet hij. Want in een theater hoort ook interactie. Het publiek mag lachen, mag kiezen, mag zelfs fluiten.
En Donald? Die mag straks ontdekken dat er achter elk applaus ooit een klapstoeltje rammelt.
