Een pleistertje op de arm, een deken voor de samenleving

Er zijn prikken en er zijn prikken. De prik van de mug, die je wakker houdt terwijl hij in de nacht een all-you-can-eat buffet organiseert. De prik van de roos, die je leert dat schoonheid altijd een prijsje heeft. En dan… de coronaprik. De prik die ooit begon als de Heilige Graal van de moderne geneeskunde. Het wonder waar we maandenlang met ingehouden adem op wachtten, alsof we op een nieuwe aflevering van een cliffhanger-serie zaten te wachten.

Weet u nog? Die tijd dat we met z’n allen thuis zaten, bananenbrood bakten en complottheorieën deelden alsof het kattenfilmpjes waren. We wilden die prik. NU! Waarom duurde het zo lang? Waarom zat het nog in het laboratorium en niet in onze arm? Iedereen mopperde: “Ze moeten opschieten! Dit kan toch niet!”

En toen… jawel… kwam hij. Het vaccin. Een flesje hoop met een naaldje eraan. En wat gebeurde er? Twijfel. Argwaan. Angst. Alsof iemand ineens had gezegd dat je alleen de Efteling in mocht via de Python, maar dan achteruit en geblinddoekt. “Is het wel veilig?” “Word ik straks magnetisch?” “Kan ik nog wel kindertjes krijgen?” De fantasie kende geen grenzen.

En Pieter? Pieter keek naar zijn arm, keek naar de prik, en dacht: “Kom maar op, ik ben al jaren proefkonijn voor de jaarlijkse griepprik. Wat kan mij nou gebeuren?” Ja, ik haalde hem. En niet alleen voor mezelf. Want eerlijk is eerlijk: ik ben geen superheld. Maar ik weet wel dat als ik de prik haal, ik de kans kleiner maak dat ik mijn buurvrouw, mijn vrienden, of de slager op de hoek een virus cadeau doe dat niemand op zijn verlanglijstje had staan.

Want daar zit de kern, lieve lezer. Vaccineren is geen wedstrijd in stoer doen of twijfelen. Het is een oefening in solidariteit. Natuurlijk, je kunt zeggen: “Ach, ik krijg toch maar een snotneus.” Maar wat als jouw snotneus de domino is die bij iemand anders leidt tot een ziekenhuisbed? Precies. Het gaat niet alleen om jou, het gaat om ons.

Toch blijft het komisch, die prikdag. Mensen die met samengeknepen ogen de stoel in schuiven, alsof de naald van staalbalken gemaakt is. De stoere types die zeggen: “Oh, ik voel niks hoor!” maar drie seconden later flauwvallen als een soufflé die te hard tegen de ovenwand is geduwd. En dan het opluchtingsmoment: het pleistertje, de koffie, en de wetenschap dat je het weer gedaan hebt.

Maar achter de lach schuilt een serieuze ondertoon. We hebben geleerd dat vrijheid soms betekent: even op de tanden bijten voor het grotere geheel. Dat verantwoordelijkheid er niet uitziet als een superman-cape, maar als een pleistertje op je bovenarm.

Dus ja, ook dit jaar liet Pieter zich prikken. Niet omdat hij het zo leuk vindt om zijn bovenarm bloot te geven in een sporthal met tl-licht, maar omdat het voelt als een klein gebaar met een groot effect. En misschien, heel misschien, omdat hij weet dat echte vrijheid niet zit in het weigeren van een prik, maar in het kunnen zeggen: “We deden dit samen.”

Dus hef het glas — of liever, de mouw — op de coronaprik. De prik die ons herinnert dat soms de kleinste naald de grootste boodschap draagt: zorg voor elkaar.

Geef een reactie