De herfst – het zachte afscheid van de zon

Het is weer zover. De zomer, die eindeloos leek en begon zo ongeveer toen de paashaas nog niet eens zijn eitjes had verstopt, is geruisloos verdwenen. Weg. Poef. Alsof iemand de warme zonnestralen in een doos heeft gestopt, er een postzegel op heeft geplakt en die retour gestuurd heeft naar Spanje.

En dan is daar ineens de herfst. Het seizoen van de grote verwarring. Want wie denkt dat de herfst zachtjes binnenkomt met een beetje kleur en een fris briesje, heeft het mis. Nee, de herfst stormt je huis binnen alsof hij te laat is voor zijn eigen feestje. Ramen rammelen, bladeren vliegen als confetti door de straat, en de regen slaat tegen je ruit alsof de wolken auditie doen voor een drumband.

Maar eerlijk is eerlijk: het is ook een seizoen van schoonheid. De bomen veranderen van kleur alsof ze een modeshow lopen voor Gucci Nature. Kastanjes vallen met een klap op je dakgoot en paddenstoelen duiken overal op – sommige zo groot dat je bijna verwacht dat kabouters er een hypotheek op hebben afgesloten.

Pieter loopt door het bos en denkt: “Dit is pas leven.” Tot hij uitglijdt over een natte eikel (van de boom, welteverstaan), zijn evenwicht probeert te bewaren en eruitziet alsof hij meedoet aan een experimentele dansvoorstelling. De hond van de buren kijkt hem aan met een blik van: “Serieus, dit is je beste move?”

En dan dat weer. Het ene moment loop je met zonnebril en jas open, het volgende moment giert de wind door je haren en ben je blij dat je de paraplu mee hebt genomen – die zich vervolgens opent als een parachute en je een halve meter optilt.

Maar de herfst heeft ook zijn warmte. De kachel gaat weer aan, het bokbier schuimt rijkelijk in het glas, en de eerste Beaujolais Primeur lonkt vanaf de wijnwinkel alsof hij fluistert: “Kom maar, ik troost je wel om het verlies van de zomer.” Het is de tijd van soep, van stamppot, van dekens op de bank en Netflix die vraagt of je nog leeft.

De serieuze ondertoon? De herfst leert ons dat niets blijft zoals het is. Alles verandert. De zomer lijkt eindeloos, maar glipt door je vingers. En juist dat maakt de herfst zo waardevol: hij dwingt ons om stil te staan, om te genieten van de kleuren, de geuren, het vallen en weer opstaan.

Dus ja, de herfst is nat, winderig en soms ronduit onhandig. Maar hij is ook rijk, warm en eerlijk. En diep vanbinnen weet Pieter: zonder de herfst zou je nooit beseffen hoe mooi de zomer eigenlijk was.

Geef een reactie