Het dappere overleven van de weekendopa

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Het is zaterdag. De dag die ooit door de Schepper bedoeld moet zijn als rustdag voor de vermoeide mens, maar door Pieter en zijn soortgenoten is omgetoverd tot een nationale krachtmeting tussen tijd, planning en menselijk uithoudingsvermogen.

“Zoveel te doen. Ik heb nog zoveel te doen,” mompelt Pieter terwijl hij zichzelf in de spiegel moed inspreekt. Het gras kijkt hem uitdagend aan: een groene jungle die elke dag met centimeters groeit. De stoep ligt erbij als een slagveld na een herfststorm en de auto staat in een jas van stof waar je gerust ‘Was me!’ in kunt schrijven. En dat allemaal nog vóór 11.00 uur, want dan begint de eerste kleinkindwedstrijd.

De jongste voetbalt om 11.00 uur. Het andere kleinkind beukt zich om 12.00 uur door een rugbyveld heen. Natuurlijk niet in hetzelfde dorp, dat zou veel te gemakkelijk zijn. Nee, de ene speelt in Zandhoek, de ander in Kleiakker, en tussen die twee ligt een moeras van wegafsluitingen, omleidingsroutes en borden met “Hier geen doorgang!” – waarschijnlijk geplaatst door een sadistische wegbeheerder die op zaterdag niks beters te doen heeft.

Pieter stapt in de auto, start de motor en fluistert een kort gebed tot de god van TomTom: “O leid mij, gij digitale Mozes, door dit woud van rood-witte hekken.” Ondertussen trilt de telefoon: “Pap, vergeet je niet dat de slaapkamer nog behangen moet worden?” Natuurlijk! Behang! Want waarom zou je genoegen nemen met twee sportwedstrijden en een file, als je óók nog in de middag een kamer in pastelblauw kunt veranderen?

En dan dat raam dat geschilderd moet worden. Het kijkt Pieter smalend aan. “Kom je vandaag nog, of blijf ik scheef in mijn kozijn roesten?” En de lamp, die sinds vorige week in het donker hangt alsof hij zelf in staking is gegaan. Zaterdag, dag van het Grote Onderhoud.

Maar tussen alle hectiek door gebeurt er iets wonderlijks. Terwijl Pieter langs de lijn staat en de jongste zijn eerste doelpunt scoort, of de ander met modder tot achter de oren de rugbybal triomfantelijk in de try-zone legt, vergeet hij even het gras, het behang en de lamp. Dan ziet hij alleen die twinkelende ogen, dat plezier, die trots.

De boodschap? Zaterdag is niet de dag om je to-do-lijst te temmen. Het is de dag waarop de chaos je leert dat leven niet in perfecte planning past. Het gras groeit morgen ook nog, de stoep veegt zichzelf niet maar ligt er nog steeds, en lampen geven verrassend genoeg ook overdag geen licht.

Maar die ene goal van je kleinzoon, dat moment dat hij naar je zwaait met modder in zijn haar – dát gebeurt maar één keer.

Dus ja, een vrije zaterdag is druk. Hilarisch druk. Absurd druk. Maar vooral: gezellig druk

Geef een reactie